ყმუილი

მართლაც, გასაოცარი ერი ვართ – თითქოს დღეს აღმოვაჩინეთ ის, რაც მთელმა საქართველომ დიდი ხანია ვიცით! ყველას ათეულობით წლებია გვესმის, რომ ვიღაც გაურკვეველი წამომავლობისა და დამსახურებების ქალბატონი განაგებს საპატრიარქოს ჩრდილოვან პოლიტიკასა და ფინანსებს… კარგად ვუწყით და ხმას არ ვიღებთ… გადის წლები… დღეს კი, უცებ – პლანეტარული მასშტაბის აღშფოთება?!

3363a6c5888dfb2c19575ed565e988bb

ფარისევლობის მორიგ ნიაღვარს ხელისუფლებამ დაუდო სათავე. მან ჯერ აღტაცებით გვამცნო, ძირძველი ივერიის უდიდესი უბედურებისგან ხსნის შესახებ, ხოლო დღეს ამას უარყოფს და აქეთ მოგვიწოდებს შევიკავოთ თავი ,,ჭარაობისგან“, მოვერიდოთ პოლიტიკურ თამაშებსა და გავუფრთხილდეთ ეკლესიის ავტორიტეტს… გასაკვირია – საიდან ეს უტიფრობა და, იმავდროულად, ამაზე ხალხის კოლექტიური დუმილი?

სწორედ მმართველობის ფორმებში აისახა ჩვენი წარმოუდგენელი თვალთმაქცობა, როდესაც წინა პლანზე წამოწეულია დაშაქრული ხატი, ხოლო რეალურ საქმეებს სულ სხვა, მიმალული ,,ურჩხული“ განაგებს.

ასეა თუ ისე, დღეს საბოლოოდ გაირკვა – როგორც სახელმწიფოს, ასევე ეკლესიის საქმეებს დიდწილად ,,რუხი კარდინალები” განაგებენ … და რაც ყველაზე სამარცხვინოა, ჩვენ ამას არ ვიმჩნევთ…

მახათას მთაზე ლოცულობს

სრულიად ერი და ბერი…

აქ უპოვარი არვის ადარდებს,

არც ,,ერთმორწუნე“ მტერი,

მამონას, კეისარს ხელებს ულოშნის

მუხლმოდრეკილი მღვდელი…

მახათას მთაზე, დიდ მახათს იყრიდა

ფარისევლების ერი…

I. ფესვები

გადის წლები, მოდიან ახალი თაობები, იცვლებიან ლიდერები, ერთი შეხედვით, გარშემოც ბევრი რამ განახლდა, მუდმივი დარჩა მხოლოდ სქელი სიყალბის ფენა, რომელშიც ჩვენ ვარსებობთ. ტყუილმა იმდენად მოიცვა ჩვენი ბუნება, რომ ის ჩვეული გახდა და კაცს ვერც კი წარმოგიდგენია მისგან გათავისუფლება – დროთა განმავლობაში ხომ ყველაფერს ეგუები. სიცრუე თავს ზემოთ ავიდა და დაგვფარა – ჩვენ მისით ვსუნთქავთ, ძვალსა და რბილს ჟანგბადის მაგიერ ის მიეწოდება. ჩვენ ტყუილის ოკეანეში ჩაძირული გვამები ვართ, ამას არ ვაღიარებთ, საკუთარ თავთანაც ვცრუობთ და ცოცხლებს ვთამაშობთ.

ქართველები დიდი ხანია მივეჩვიეთ ერთის ფიქრს, მეორეს თქმას და მესამეს კეთებას – ჩვენ ფარისეველთა ერად ჩამოვყალიბდით. ფარისევლობავ – ქართველების კისერზე გამობმული ლოდი უნდა გერქვას შენ!

… ყველაზე საინტერესო, მაინც ისაა, თუ რატომაა ეს მუდმივი ,,მართლობით“ ტკბობის უძლიერესი ნარკოტიკი იმდენად აუცილებელი ჩვენთვის, რომ მის გარეშე ვერ ვძლებთ? როდის, რატომ ,,დავჯექით“ ამ შხამზე?

დროებით გადავინაცვლოთ ჩვენს საბჭოურ წარსულში. ორმაგი მორალით ცხოვრება  საბჭოთა ცხოვრების წესი იყო. რეპრესიების შიშმა ჯერ შვა მონობა, შემდეგ მას დაემატა იძულებითი სიცრუე, ბოლოს კი აშკარა, უხეშმა ტყუილმა ნიღაბი მოირგო და ნაზ თვალთმაქცობად და შემპარავ მლიქვნელობად მოგვევლინა… ,,შიშმა – მონობა, მონობამ – ტყუილი, ტყუილმა – ფარისევლობა… თხამ ვენახი შეჭამაა!” დადგა ,,სიმართლის დასასრულისეპოქა!

განათლებული და წესიერი ადამიანები ადრე, 50-იან წლებამდე დახვრიტეს, სხვები დაიჭირეს და გადაასახლეს. შემდეგ შიშის პირველწყარო დავიწყებას მიეცა. მონობა ნებაყოფლობითი და ხალისიანიც კი გახდა – მას ხომ პარტიისა და მთავრობის მფარველობით  უსაფრთხოების გარდა, კეთილდღეობაც მოჰქონდა.

საბჭოთა ხელისუფლებამ გამოკვება და ხელოვნურად გააიდეალა ახალი ელიტა. ამიერიდან, საამურ მონობას, პარტიისა და მთავრობის ბრძნული ხელმძღვანელობით, გააფერადებს და გააცისკროვნებს ,,წითელი ინეტელიგენცია”, ის შექმნის ახალი ადამიანის, ახალ კულტურასა და მორალს! საზოგადოების ეს მცირე, მაგრამ გავლენიანი, ელიტარული ფენა რიგითი მშრომელებისთვის არა მხოლოდ უპირობოდ ავტორიტეტული შეიქნა, არამედ ტოტალიტარული იდეოლოგიის ყოველდღიურ ცხოვრებაში დამნერგველიც გახდა. იმ  დროიდან, შემგუებელი, მექრთამე – მეცნიერები, პროფესორ-მასწავლებლები, მწერლები, მხატვრები, კინოსა და თეატრის რეჟისორები გვევლინებიან ,,ერის მამებად” და ,,ზნეობის შუქურებად”. კომუნისტურმა იდეოლოგიამ ინტელიგენციის მეცადინეობით შეუძლებელი შეძლო – 50-იანი წლების შემდეგ საბჭოთა ადამიანისთვის მონობა ბუნებრივ მოთხოვნილებად გადაიქცა!

იდეალები, მორალი, პრინციპები შეუმჩნევლად განყენებულ ცნებებად იქცნენ. ვინაიდან  ყოველდღიურ ცხოვრებაში სამართლიანობის, წესიერების დაცვა-შენარჩუნება შეუძლებელი გახდა, ზნეობა მხოლოდ წარმოსახვით კატეგორიად, ფიქციად იქცა და მან მითის სფეროში გადაინაცვლა, სადაც კეთილი მხოლოდ ზღაპრულად სძლევს ბოროტს. იდეა – მებრძოლია, მორალი – სინდისს აშფოთებს, პრინციპი – ცუდს არ გაკეთებინებს, ხოლო მითი ადვილად შეგაგუებს საკუთარ უმსგავსობას. სწორედ იმ დროიდან მოდის და ჩვენში დღემდე ფორმალურ სახეს ატარებს წესიერების დაცვა – პრინციპულობა ხომ, წარმოსახვაში ჯობს, ასე უფრო უსაფრთხო და კომფორტულია.

სამაგიეროდ, ეროვნულმა ზნეობამ და ღირსებამ ,,აკადემიურ” სუფრაზე გადაინაცვლა – ქართულმა ქეიფმა და სმა-ჭამამ ამაზრზენი იერი შეიძინა, ის გადაიქცა ქართველების გაზვიადებული დიდებისა და გაყალბებული ისტორიის, ფარისევლობისა და მლიქვნელობის, შემეტენე-შეგეტენე სადღეგრძელოებით ურთიერთ ფსიქოთერაპიის, დამახინჯებული წეს-ჩვეულებებისა და გაუთავებელი ღრეობის არენად…

დღესაც, მექრთამე აკადემიკოსი და ხაზინის ქურდი სახელმწიფო მოხელე სუფრასთან დიდ პატივში არიან! მერე რა? ასეთია რეალური ცხოვრება – ,,ოჯახს კვება სჭირდება“! მოსიყვარულე მამებად და სამაგალითო მეუღლებად, საზოგადოებრივ მსაჯულებად და მორალისტებად  ,,ოჯახში ფულის შემომტანი“ მტაცებლები მოგვევლინენ. კოლექტიური აზროვნების ავტორიტეტებთან დაპირისპირების კი ყველას ეშინია, ეს წარმოუდგენელიცაა – მითოლოგიური სტერეოტიპები თუ არქაული დოგმები მკაცრია, ბრბოს მსჯავრი კი ულმობელი! ამიტომ წინა რიგებში ინაცვლებენ შემგუებელი, მოხერხებული ადამიანები. ისინი იკავებენ ხელმძღვანელ პოსტებსა და თვალსაჩინო ადგილებს – დგება ,,ნაგვის ზედაპირზე ამოტივტივების“ ეპოქა. ჩნდება და მეფდება ახალი მისაბაძი მაგალითი – დაშინებული, მლიქვნელი, მპარავი ადამიანის ტიპი – ,,ათას ყ…ზე გადამხტარი ვირთხა”.    

მაშ ასე, შეგვიძლია დავასკვნათ – ,,ფარისევლობაეს არის ნიღაბი, რომლის უკან იმალება ტოტალიტარული საზოგადოება! სხვა სიტყვებით, რომ ვთქვათ ფარისევლობა გახლავთ საკუთარი სიბნელის დაფარვისა და კოლექტიური ცნობიერებისადმი დამორჩილების (ანუ მონობის) გამართლების ხერხი!

…ალბათ არსებობს ამ თვითგანდიდების ნარკომანიის უფრო შორეული ფესვებიც. ჩვენ ხომ მლიქვნელობა-მონობის დიდი სტაჟი გაგვაჩნია. ჯერ XIII-XIV საუკუნეების მონღოლთა შემოსევა, შემდეგ არაბთა, სპარსთა თუ ოსმალთა მიერ დაპყრობა, ბოლოს კი რუსეთის იმპერიის ნებაზე მიცემა, ცხადია, დიდ დაღს დაასვამდა ჩვენს მენტალობას და იძულებულს გახდიდა ერს შემგუებლობისა და მონური მოხერხებულობის ფოიერვერკები გამოეგონებინა. ამის გამო ქართული ფარისევლობა, რაღაც სპეციფიური, მხოლოდ ჩვენთვის დამახასიათებელი ფენომენია: აღმოსავლური ქვეშ-ქვეშობისა და მელიის ეშმაკობა-ვერაგობის, ავტორიტეტებისა და ტაბუირებული ფასეულობების მიმართ უხმო მორჩილების; ყოველივე ამას კი საბჭოური მონობა და ვირთხის ალღო ემატება და გამოდის ქართული საფირმო ნაზავი!

II. ქართული თვალთმაქცობის ინსტიტუტის ძირითადი მიმართულებები

 1. ,,ღირსების აღდგენა”, როგორც ეროვნული სპორტი

საქართველოში ძალადობის გამართლების საკითხის გარჩევა, ჩვეულებისამებრ, ქართველების მსოფლიოში უპრეცენდენტო შემწყნარებლობის წარმოჩენით იწყება, რაც დასტურდება ხელისგულის ოდენა მიწაზე გვერდიგვერდ სინაგოგის, მეჩეთისა და ეკლესიის არსებობით. შემდეგ საკუთარ ვანდალიზმს სარწმუნოებისა და ეროვნული ფასეულობების დაცვის მაღალი იდეალებით ამართლებენ და ,,ღირსების“ აღდგენა წარმოებს უმრავლესობის მიერ უმცირესობის განადგურების გზით. დიახ, მხოლოდ საქართველოში შეიძლება წააწყდე ამგვარ პარადოქს: ათიათასობით ადამიანი, რომელიც ქუჩებში რამდენიმე გაძვალტყავებულ ,,მამათმავალს“ მოსაკლავად დასდევდა, დღეს აღშფოთებულია ძალადობის კადრებით ციხესა თუ პოლიციის სარდაფებში…

ძალადობა, როგორც ეროვნული სპორტი და საყვარელი სანახაობა ჩვენში ისევ ცოცხალია, ხოლო ღირსება კი კვლავ იგვიანებს.

 2. ნაზობის, კდემამოსილების, უმანკოებისა და უბიწოების მიმართულება

ჭაშმარიტი ქართველი ქალი, საზოგადოების მხრიდან მკაცრი მეთვალყურეობის გამო, იძულებულია უსიტყვოდ გააგძელოს ,,ტრადიციებით” გაჟღენთილი ფარისევლური ცხვორება და გარეგნულად შეინარჩუნოს უმანკოება. აბა, ღმერთმა ნუ ჰქმნას, ქართველი ქალია, ხომ არ იბოზებს?! ამიტომ ქალებს საქართველოში, როგორც ყველგან მსოფლიოში, ფიქრით – მაგრად უნდათ! იძულებულნი არიან თქვან, რომ სრულიად არ უნდათ და საერთოდაც ეს თემა მათ არ აღელვებთ! რა ხერხს მიმართავს ქართული საზოგადოება, რათა გადაწყვიტოს დილემა?  წინააღმდეგობის დაძლევა წარმოებს ისევ ნაცნობი მითოლოგიზაციის მეთოდით: იბადება მითი ქართველი ქალების მსოფლიოში უპრეცენდენტო წესიერების, სინაზის, უმანკოებისა და კდემამოსილების შესახებ. საქმეში ერთვება ორმაგი სტანდარტების მორალი: ქალები ღიად აკეთებენ და იქცევიან ისე, როგორც საზოგადოებას სურს და მკაცრადაც მოითხოვს; ფარულად – მიმართავენ ან მონოტონურ, მაგრამ რეგულარულ ხელოვნურ თვითდაკმაყოფილებას, ან მალულ ინტერნეტ-გაცნობას და სექსს უცხო სოციუმის მამაკაცებთან. ფარისევლური მითის საშუალებით წინააღმდეგობა კვლავ უმტკივნეულოდ დაიძლია – უბიწოება და სექსი, მრუშობა და უმანკოება ერთდროულად, შერწყმით! მაგალითად, როგორც ცივი, სველი ცეცხლი, ან ცოცხალი მკვდარი. ქალიშვილობის ინსტიტუტი და  უბიწო- მრუში From Georgia!

დასკვნა კი მაინც დამაიმედებელია: ქართველი ქალი შეიძლება ბოზობდეს კიდეც, მაგრამ მაინც ამერიკელთან შედარებით უპირობო და უპრეცენდენტო უმანკოებასა და კდემას ინარჩუნებს!

 3. ეკლესია, როგორც ფარისევლობის ციტადელი

ფარისევლობა, საკუთარი სიწმინდითა და სახარებისეული ციტატების დაზეპირებით აღფრთოვანებულ ქართველებში ნოყიერ ნიადაგს ჰპოვებს. სწორედ ტაძრებში გადის თვალთმაქცი ნამდვილ აკადემიას: სახალხო ადგილებზე მარხვის პროდუქტების შეძენისას, ამ ნაზი ქმედებისთვის ხმამაღალი ხაზგასმას; გამუდმებული პირვჯრის წერასა და ზემოთ ატრიალებული თვალების ნაბვას; აქ ქადაგებენ, რომ ამპარტავნება მომაკვდინებელ ცოდვათაგან უპირველესია და იმავდროულად, წარმატებით განაგრძობენ საკუთარი დიდებითა და სათნოებებით ტკბობას; აქ ასწავლიან რომ ,,ღმერთი სიყვარული არს“ და აქედანვე იღებს სათავეს ურჯულოებისა თუ გარყვნილების ქუჩებში რბევა; აქ ითვისებს მორწმუნე კატეგორიულ აუტანლობას არა მხოლოდ სხვა შეხედულების ადამიანებისადმი, არამედ სხვა მოძღვრის მრევლისადმიც კი; სამარხვო ნაყინები, შოკოლადები, შაურმები, ტორტები, კოტლეტები თუ ხინკლები და მრავალი სხვა სიბრძნე…

და მაინც დიდება ივერიის გაბრწყინებასა და ინგლისის დაძირვას! დიდება აღდგენილ ღირსებას, ეროვნულ უმაკოებას და მაღალ სულიერებას! დიდება ფარისევლობავ ჩვენო, დიდება შენდა!

ზურა ოდილავაძე. 2017 წელი, თებერვალი

Posted in Uncategorized | 22 Comments

,,პატრიარქის მკვლელობა“

891267768fa727b13762f850cc05999aეს დღეებია ერი და ბერი გაფაციცებით ადევნებს თვალს ერთ, ხელისუფლების მიერ შემოთავაზებულ დეტექტიურ ისტორიას – ,,პატრიარქის მოწამვლის მცდელობას“…

ამასთან დაკავშირებით, შეგვიძლია პრობლემის სამი ასპექტი გამოვყოთ:

1.რა მოხდა რეალურად?;

2. ხელისუფლების როლი;

3. მეუფე პეტრეს გამოსვლის შემდეგ გაჩენილი იმედები…

მივყვეთ თანმიმდევრობით. მაშ ასე…

I. რა მოხდა?

დღეს უკვე ყველასთვის ცხადი გახდა, რომ ხელისუფლების მიერ შემოთავაზებული ზღაპარი საპნის ბუშტივით გასკდა. თუ მოკლედ, ჩამოვაყალიბებთ სათქმელს, სავარაუდოდ, საქმე გვქონდა შემდეგთან: 1. არასასურველი ფრთის (პატრიარქობაზე პრეტენდენტის – მეუფე დიმიტრის) კომპრომენტირება და ამ გზით ,,მეუფე იაკობის ფრთის” წინ წამოწევა; 2. ბნელი საქმეების (შ.თეთრუაშვილისა და ,,ოქროს თევზების” ფინასური მაქინაციების) მამხილებლის (მღვდელი გიორგი მამალაძე) გაჩუმება და დასჯა. სულ ესაა და ეს…

II. ხელისუფლების როლი

ხელისუფლება, რბილად რომ ვთქვათ, უხერხულ მდგომარეობაშია. ძნელია აღიარო, რომ უდანაშაულო ადამიანს, მით უფრო, სასულიერო პირს პატრიარქის მოწამვლის მცდელობაში დასდე ბრალი და დღესაც ჯიუტად აგრძელებ ამ უზნეობას. თან ეს უმსგავსობა ჩაიდინეს არა მეორეხარისხოვანმა ჩინოვნიკებმა, არამედ პრემიერ-მინისტრმა, მთავარმა პროკურორმა და იუსტიციის მინისტრმა ერთად. მოკლედ დავასკვნი – აი, ეს მოყვება ერთი პარანოიკის ნების უხმო მორჩილებას, აი, ამის გამოა არაფორმალური მმართველობა ესოდენ სახიფათო!

III. მეუფე პეტრეს გამოსვლის შემდეგ გაჩენილი იმედები

ცხადია, მიტროპოლიტმა სამოქალაქო გმირობა ჩაიდინა და დღის სინათლეზე გამოიტანა ის ჭუჭყი, რომელიც წლებია ხრწნის ქართულ ეკლესიასა და ანგრევს ქართულ სახელმწიფოს. მაღალმა იერარქმა აგრეთვე ამხილა ქრისტეს სახელს ამოფარებული რუსული სპეცსამსახურების ბუნაგი, რომელსაც დიდი გავლენა გააჩნია საპატრიარქოში. ამ გმირობისთვის მეუფე პეტრეს უდიდესი მადლობა!

მაგრამ! მაგრამ! მაგრამ!

მაპატიეთ პესიმიზმი, მაგრამ ჩვენი იმედები, რომ საქმე ეკლესიის გაჯანსაღებისკენ წავა, მგონი, გადაჭარბებულია…

გასაგებია, რომ ჩვენ, მოსახლეობას გვწყუროდა მართალი სიტყვა და მისი გაგონების შემდეგ, მთელი გულით გვინდა გვჯეროდეს სასიკეთო ძვრების, მაგრამ საქმე ასე მარტივად არ უნდა იყოს და აი, რატომ…

პრობლემის ძირი არ გახლავთ სიმართლის გაგების წყურვილში, პირიქით, ის რეალობა, რომელიც დღეს ეკლესიაშია, უმრავლესობას აწყობს. ეს ხალხი სხვა, ახალ სინამდვილეს არ მიიღებს და მთელი ძალით შეეწინააღმდეგება მას! ამის მიზეზი კი ისაა, რომ ის, რაც დღეს ჩვენ ეკლესიაში ისწავლება დიდწილად არის ტოტალიტარული იდეოლოგია და არა ქრისტეს რწმენა. ,,პრავოსლავიეს” მიხედვით ინტერპრეტირებული ,,ღვთის სიტყვა”, ეფუძნება რამდენიმე, ნარკოტიკივით მეტად მიმზიდველ სატყუარას, რომლებსაც იერარქები და მრევლი არ დათმობენ. კერძოდ:

1) მრევლი გაერთიანებულია არა ერთი რმწენით – ქრისტიანობით, არამედ კოლექტივიზმით. კოლექტიური ფსიქოლოგია კი ასეთია: ,,ვინც ჩვენს დიქტატს არ ექვემდებარება – ის მტერია და უნდა განადგურდეს”. სწორედ ეს გაკიცხვის შიში აერთიანებს ადამიანებს ,,ერთმორწმუნე“, უსახურ მასაში. დღევანდელი ,,მართლმადიდებლობა” აწარმოებს სარწმუნოებრივ-იდეოლოგიურ წნეხს საზოგადოებრივ ცხოვრებაზე. შედეგად, ცალკეულ ადამიანებს უჩნდებათ ეკლესიის რისხვის ,,პრევენციული” შიში.

ამას გარდა, კოლექტივის წევრი, ისე დაცულად გრძნობს თავს, როგორც ცხოველი – საკუთარ ჯოგში, რადგან კოლექტივში გარანტირებულია მისი უპასუხისმგებლო არსებობა.

აი, ამ ერთი მხრივ, მასიდან გარიყვის შიშისა, ხოლო მეორე მხრივ, უდარდელი არსებობის გამო, ადამიანები კოლექტიური აზროვნების კომფორტს არ დათმობენ.

2) დღევანდელი სწავლება, რომელსაც ეკლესია ქადაგებს არის არა ქრისტეს სიყვარული და თავმდაბლობა, არამედ, პირიქით, უცხოზე უპირატესობის განცდა, რაც ასე ხიბლავს მრევლს.

არსებობს ორი გზა, გაუტოლდე შედარების ობიექტს: პირველი – ჩაიხედო სარკეში და თქვა, მე არათუ არ ვარ სრულყოფილი, არამედ ჩამოვრჩი კიდეც, ამიტომ დიდი გარჯა მომიწევს, რათა დავეწიო სხვას; მეორე, ადვილი გზა – მდგომარეობს უცხო ადამიანის ნეგატიურ წარმოჩენაში, მისგან მტრის ხატის შექმნაში. ამ შემთხვევაში, შენ ავტომატურად, უშრომლად ხდები სხვაზე კარგი.

უცხოტომელზე უპირატესობა რომ დამაჯერებლად გამოიყურებოდეს, საჭიროა შესაბამისი თეორიული დასაბუთება, რისთვისაც „უძველესი გადმოცემების” საფუძველზე იქმნება მრავალი ,,ისტორიული“ მითი.

აი, ასეთია მთავარი მოტივი დღევანდელი ,,რწმენისა“ – უპირატესობის განცდა! ასე ადვილად, უშრომლად, მეტანიებითა და ლოცვებით, განათლების გვერდის ავლით, სიყვარულისა და მოყვასისთვის თავგანწირვის გარეშე, შეგიძლია გახდე უპირატესი. აღმატებულობის განცდა კი ,,ათრობს“ადამიანებს და ისინი აგრესიულნი ხდებიან.

აი, ამ ერთი მხრივ, სხვაზე აგრესიული უპირატესობისა, ხოლო მეორე მხრივ, უშრომელი განცხრომის ნარკოტიკს არ დათმობენ ადამიანები.

3) დაბოლოს! ,,მასწავლებლების” მიერ ,,პრავოსლავიეს” მიხედვით ინტერპრეტირებული ქრისტიანობა, გარდა საქართველოს ავტომატური ,,გაბრწყინებისა”, გულისხმობს საბჭოურ-რუსული წარმოების მტრის ხატების დანერგვასა და დასავლეთის დემონიზირებას.

სარწმუნოებამ არა მხოლოდ ჩაანაცვლა კომუნისტური იდეოლოგია, არამედ თვით იქცა ტოტალიტარულ იდეოლოგიად. ამ ქართული სახელმწიფოსა და ეროვნული თვითშეგნებისთვის თავისთავად მეტად არასასურველ ფაქტს ისიც დაემატა, რომ მოძღვრები დაკავებულნი არიან რუსულ სპეცსამსახურებში შექმნილი მტრის ხატების ქადაგებით. შედეგად, დღევანდელი ქართული მართლმადიდებლობა წარმოადგენს რუსული იდეოლოგიური მანქანის გაგრძელებას. აი, ამ საბჭოურ ნოსტალგიას კი მრევლი არ დათმობს!

 P.S.

ასე რომ, იმედები გადაჭარბებულია. ასე ერთი ხელის მოსმით – სიმართლე ითქვა და მორჩა – პრობლემა ვერ გადაწყდება. დიახ, მეუფე პეტრეს განცხადება მნიშვნელოვანი აგური იყო, მაგრამ ტოტალიტარული ცნობიერებისა და კოლექტივიზმის დაძლევა მეტად დიდ შრომასთან არის დაკავშირებული. სამწუხაროდ, ადამიანთა უმრავლესობას ჯოგში ყოფნა და უდარდელი ძოვა ურჩევნია და მორჩა…

დასასრულს კი მინდა მეუფეს შევუერთდე და ვთქვა: თავისუფლება მღვდელ გიორგი მამალაძეს, დროზე!

ზურა ოდილავაძე. 2017 წელი, თებერვალი

Posted in Uncategorized | 10 Comments

ღია წერილი საქართველოს პრემიერ- მინისტრს, ბატონ ბიძინა ივანიშვილს

333ბატონო პრემიერ-მინისტრო!

დღიდან პოლიტიკურ არენაზე გამოჩენისა, თქვენ შეუდექით რუსეთთან ურთიერთობების დალაგება- დათბობის ქადაგებას, რის გამოც ქართველ ხალხს მორიგი აუხდენელი ოცნება და მავნე ილუზია ჩაესახა. ცხადია, თქვენ ან არ გესმით, ან არ გინდათ გაიგოთ რუსეთის იმპერიის არსი და მის მიერ საუკუნეების მანძილზე გამოვლენილი აგრესიული ბუნება, რამაც მაიძულა თქვენთვის დახმარების ხელი გამომეწვდინა და აღნიშნულ საკითხზე გარკვეული განმარტებები გამეკეთებინა.

დასაწყისისთვის შეგახსნებთ ათასჯერ ნათქვამს:

  1. რუსეთთან ურთიერთობის 200 წლიანი ისტორია და უკანასკნელი ოცწლეულის, დამოუკიდებელი საქართველოს სამივე, სრულიად განსხვავებული პრეზიდენტის გამოცდილება, მხოლოდ ერთ რამეს გვასწავლის – ჩვენი ჩრდილოელი მეზობელი მასთან მოსაუბრე პოლიტიკოსებს, მათ რიტორიკასა თუ კეთილ ზრახვებს, საერთოდ, ყურადღებას არ აქცევს – რუსეთი საქართველოს სახელმწიფოებრიობას ებრძვის და არა პიროვნებებს;
  2. რუსეთთან დათმობას, მხოლოდ მისი მადის გაზრდა მოჰყვება – დათვის ,,ბაბაიას ძახილით“ დაშოშმინება საბჭოეთიდან გადმოყოლილი მანკიერი მითია და ის მხოლოდ მონური ოცნების სფეროს განეკუთვნება. რუსეთის იმპერიის ბუნება ასეთია – ის მხოლოდ სხვა სახელმწიფოს მთლიანი დაპყრობითა და ერის სრული დამორჩილებით კმაყოფილდება. ამის დღევანდელი მაგალითებია – უკრაინა, ბელორუსი და მოლდოვა;
  3. სახელმწიფო, რომელიც არ ესაუბრება რუსეთს ძლიერი, თანასწორი პარტნიორის პოზიციიდან (ევროატლანტიკურ სამხედრო თუ პოლიტიკურ ორგანიზაციებში გაწევრიანება), კეთილმეზობლურ ურთიერთობაშია იმპერიასთან და იმავდროულად, არაა მისი ვასალი, ბუნებაში, უბრალოდ, არ არსებობს – გადახედეთ დსთ-ს ტერიტორიას!

ბატონო პრემიერ-მინისტრო!

თქვენ დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის დროს საქართველოში არ ბრძანდებოდით და ალბათ ამის გამო თქვენთვის ახალია ის, რაც ჩვენში მესამე კლასის მოსწავლემაც კი იცის – რუსეთისადმი მორჩილება, დასავლელი პოლიტიკოსებისადმი და წამყვანი დასავლური გამოცემებისადმი აგრესიული ტონი, მით უფრო ამჟამინდელი თქვენი საგარეო პოლიტიკური პასიურობის ფონზე, ცივილიზებულ სამყაროსგან იზოლაციას გამოიწვევს, ჩვენ რუსეთთან პირისპირ დავრჩებით, რაც საქართველოსთვის დამღუპველია და უპირობოდ თავისუფლების დაკარგვას ნიშნავს – ამას მოწმობს დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის პირველი წლების მწარე გაკვეთილები!

ბატონო პრემიერ-მინისტრო!

ქართველები ვცდილობთ და გ.კარასინის მბრძანებლურ ტონსა თუ გ.ონიშჩენკოს შეურაცხმყოფელ განცხადებებს გაგებით ვეკიდებით. მიუხედავად ამ უთავმოყვარეო წაყრუებისა და თქვენი ხელდასხმით ,,ტკბილად მოუბარი“ დიპლომატიის ფონზე, ჩვენ მივიღეთ თქვენთვის რატომღაც მოულოდნელი, საქართველოს საოკუპაციო ხაზის გადმოწევა. ეს ყოველივე კიდევ ერთხელ ცხადყოფს რუსეთის უცვლელ ბატონ-ყმურ დამოკიდებულებას საქართველოსადმი. თქვენ კი მაინც ჯიუტად იგივეს აგრძელებთ და ,,ვერ იჯერებთ, რომ რუსეთის სტრატეგია არის მეზობელი ქვეყნების ტერიტორიების დაპყრობა და ოკუპაცია”. რადგან თქვენ აშკარა ისტორიულ რეალობას არ იღებთ, შეგახსენებთ რომ რუსეთის  ფედერაციის ფორმირების მოკლე ისტორია ასე გამოიყურება:

XVI საუკუნის დასაწყისში, მას შემდეგ, რაც რუსეთის ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შექმნა დასრულდა, რუსეთმა არარუს ხალხთა მიწები – კარელია, კომი, ვოლგისპირეთი, ურალისპირეთი დაიპყრო;

XVII საუკუნეში – ციმბირი, უკრაინა, ბელორუსი დაიკავა;

XVIII საუკუნეში პოლონეთი, ყირიმი და შავი ზღვის ჩრდილოეთ სანაპირო მიიერთა;

XIX საუკუნეში იმპერიის შემადგენლობაში კავკასიაც აღმოჩნდა;

XX საუკუნეში რუსეთი აღმოსავლეთ ევროპას გადასწვდა და პოლონეთის, გდრ-ის, ჩეხოსლოვაკიის, უნგრეთის, რუმინეთის, ბულგარეთის, ალბანეთის, იუგოსლავიის, ესტონეთის, ლატვიის, ლიტვის ოკუპაცია განახორციელა;

XX საუკუნის მიწურულს კი, რუსეთი, როგორც შუასაუკუნეების კლასიკური დამპყრობელი, 100 ათასიანი არმიით ინდოეთის ოკეანისკენ დაიძრა, წამოიწყო რა სისხლისმღვრელი ომი ავღანეთში;

XXI საუკუნეში იმპერია არ მოერიდა სისხლს, რათა სასტიკად ჩაეხშო ადამაინთა სწრაფვა თავისუფლებისკენ: თბილისი – 1989 წლის 9 აპრილი, ბაქო – 1990 წლის 20 იანვარი; ვილნიუსი 1991 წლის 13 იანვარი…1992-93 წლებში რუსეთის მიერ სეპარატისტების მხარდაჭერითა და გუდაუთის რუსული გარნიზონის უშუალო მონაწილეობით, საქართველომ დაკარგა შიდა ქართლის ნაწილი და აფხაზეთი, ხოლო 2008 წლის აგვისტოს რუსული არმია შემოიჭრა დამოუკიდებელ საქართველოში და მოახდინა ჩვენი ქვეყნის ტერიტორიების ოკუპაცია.

გაუგებარია, რეალური და ყველასათვის ცნობილი ფაქტებიდან სრულიად საპირისპირო და პარადოქსული დასკვნების გამოტანის მიზეზი… ასეა თუ ისე, ყოველივე ზემოთჩამოთვლილს ისიც ემატება, რომ საქართველოსთვის რუსეთთან ძმობა დამღუპველია. ვეცდები მოვიყვანო ამ ურთიერთობის ძირითადი საფრთხეები და ამ მეგობრობაში გადასახდელი ფასი – მოკლედ, რა უნდა დავთმოთ ქართველებმა რუსეთის კეთილგანწყობის სანაცვლოდ:

1.მენტალობა. ამჟამინდელი რუსეთი არა მხოლოდ სსრკ-ს სამართალმემკვიდრეა, არამედ მისი მენტალობის მატარებელიც. რას ნიშნავს ეს? პირველ რიგში კოლექტივიზმს, მისგან გამომდინარე განსხვავებული აზრის მიუღებლობას და ტოტალიტარულ ცნობიერებას.

   კოლექტიური აზროვნება, თავისთავად, გამორიცხავს ინდივიდუალიზმს; სწორედ ის წარმოადგენს უმრავლესობის ინდივიდებზე დიქტატის საფუძველს; ის აიძულებს ადამიანებს გაერთიანდნენ ,,ერთმორწმუნე“, უსახურ მასაში, სადაც გარანტირებულია კომფორტული და უპასუხისმგებლო არსებობა. ერთი სიტყვით, კოლექტივში მისი წევრი, ისე დაცულად გრძნობს თავს, როგორც ცხოველი – საკუთარ ჯოგში.

კოლექტიური ფსიქოლოგია კი ასეთია: ,,ვინც ჩვენს აზრს არ იზიარებს – ის მტერია და უნდა განადგურდეს”. ამგავარ სიძულვილზე დაფუძნებული საზოგადოების განვითარება ჩერდება, ის ჩამყაყებულ ჭაობს ემსგავსება და კვდება.

კოლექტიური ფსიქოლოგიის სტრუქტურა სრულიად ეწინააღმდეგება ქართველის მკვეთრად გამოხატულ ინდივიდუალიზს, მის ისტორიულად დამოწმებულ ტოლერანტულ ბუნებას, რომლისთვისაც კონკურენციის, ლიბერალიზმის, თავისუფალი ბაზრისა და დემოკრატიის პრინციპები სისხლხორცეული მოთხოვნილებაა. აი, ამ მენტალური განსხავავებების გამო ვართ, ბატონო პრემიერ-მინისტრო, ჩვენ და რუსეთი შეუთავსებლები!

2.რწმენა. მართლმადიდებლობის რუსული ინტერპრეტაცია, იგივე ,,პრავოსლავიე“ წარმოადგენს გაქვავებულ დოგმებსა და წეს-ჩვეულებების მექანიკურ აღსრულებაზე დამყარებულ, ე.წ. ,,ტაძრულ” რწმენას – მას თვით გამოჩენილი რუსი მოაზროვნეები (ვ.სოლოვიოვი, ვ.როზანოვი, ნ.ბერდიაევი) ,,ბიზანტიურ მძორს“ უწოდებდნენ. ის არ ითვალისწინებს კონკრეტული ადამიანის სიყვარულს, პირიქით, სასტიკად დევნის განსხვავებულ აზრს, სძულს ყოველივე უცხო და მხოლოდ არამიწიერ ცხოვრებაზეა ორიენტირებული; ის ხელმძღვანელობს ორმაგი ფარისევლური მორალით – ერთის აღიარებით ეკლესიაში და მეორეს კეთებით გარეთ, ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ადამიანებს ამგავრი ეკლესია არა სიყვარულითა და ჩაგრულთა დახმარებით იზიდავს, არამედ ტაძრებისა თუ სამღვდელოების მორთულ-მოკაზმულობის ბრწყინვალებით აოცებს; ის ეფუძნება ,,უზენაესი ავტორიტეტებისადმი“ უკრიტიკო, მონურ მორჩილებას და თვით წარმოადგენს სახელმწიფოს დანამატს, ხელისუფალის ტოტალიტარული იდეოლოგიის გამტარებელს.

სრულიად საპირისპიროს გულისხმობს ვახტანგ გორგასლის, გიორგი მთაწმინდელისა და დავით აღმაშენებლის რწმენა, რომელიც ქრისტესა და მოყვასისთვის თავდადებას, ღრმა განსწავლულობასა და ამქვეყნიურ ღვაწლს, სხვა ერებისა და რელიგიებისადმი შემწყნარებლობას, თავმდაბლობასა და გადამეტებული ფუფუნების მანკიერებას ქადაგებს.

თუ დამატებით გადავხედავთ რუსეთთან ორსაუკუნოვანი „ძმობის” მატიანეს და იმასაც გავითვალისწინებთ, რომ დღემდე აუხდენელ ოცნებად რჩება ქართველი სამღვდელოების ჩასვლა აფხაზეთსა და სამაჩაბლოში, გრძელდება ჩვენი ერის სულიერების აკვანის ხელყოფა – აფხაზეთში ქართული ხუროთმოძღვრების შედევრების ილორის წმინდა გიორგის ეკლესიისა (XIს) და ბედიის მონასტრის (Xს) ,,ხახვებიანი” გუმბათებით შემკობა, უძველესი ისტორიული წარწერებისა თუ ფრესკების (ბაგრატ III გამოსახულება) მობათქაშება, შეგვიძლია დავასკვათ: ,,ერთმორწუნე ძმა“ აქაც ზედმიწევნით გამიზნულად და აგრესიულად მოქმედებს – მისი მიზანია გააქროს ქართული მართლმადიდებლობის კვალიც კი და ის ,,ტაძრული რწმენით“, იგივე ტოტალიტარული იდეოლოგიით ჩაანაცვლოს. აი, ამ რელიგიური ექსპანსიის გამო, ბატონო პრემიერ-მინისტრო, ჩვენი და რუსეთის სარწმუნოებრივი კავშირი ვერ შედგება!

3.ანტიდასავლურობა. რუსეთის იმპერიის იდეოლოგია ეფუძნება მესამე რომის კონცეფციას, რომლის თანახამადაც, რუსეთი დედამიწის ზურგზე ერთადერთი სახელმწიფოა, რომელსაც გლობალური მასშტაბით, ,,მსოფლიო მასონიზმი ებრძვის”, კერძოდ კი, ,,ინგლის-ამერიკა ცდილობს მის განადგურებას”! ამ სახელმწიფოებში ხედავს რუსეთის იმპერია ძირითად ისტორიულ კონკურენტს მსოფლიო ჰეგემონობაზე.

რეალობა კი ასეთია – დასავლეთის სახელმწიფოებთან ღია კონკურენციაში რუსეთის აშკარად მარცხდება; ეკონომიკური კრახის წინაშე მდგომ რუსეთს პოლიტიკური სტაბილურობისთვის, მოჩვენებითი დიდების შესანარჩუნებლად და ეკონომიკური სიდუხჭირის გასამართლებლად, შიდა მოხმარების მითი სჭირდება, ანუ მტრის ხატი: ,,ყველა ჩვენს წინააღმდეგაა, მთელი მსოფლიო ჩვენ გვებრძვის, ამიტომ ძალ-ღონე არ უნდა დავიშუროთ, შევიარაღდეთ და დავიცვათ თავი! – ამ მითის მეშვეობით ხდება ხალხის მომზადება ომისთვის, აქედან მომდინარეობს იმპერიის მოსახლეობის ყოვლისმომცველი ზიზღი და აგრესია ცივილიზებული სამყაროსადმი.

ამ იდეოლოგიის საწინააღმდეგოდ, ქართველები ისტორიულად ევროპული ცივილიზაციის უძველესი ნაწილი ვართ, ჩვენ ამ ცივილიზაციის საწყისებთან ვიდექით და დასავლურ, იგივე ქრისტიანულ ფასეულობებს არა მხოლოდ ჯერ კიდევ შუა საუკუნეებში ვიზიარებდით, არამედ მათი დაცვისთვის დიდ სისხლსაც ვღვრიდით.

რუსეთი კი მხოლოდ ჩამორჩენილობას და ნაციონალ- შოვინიზმს გვთავაზობს – სხვა მან, უბრალოდ, არც იცის. აი, ამის გამო, ბატონო პრემიერ-მინისტრო, ჩვენი ძმური ერთობა გამორიცხულია!

4.ერების ასიმილირება- განადგურება. დასაწყისში აღწერილი რუსეთის ფედერაციის  ფორმირების მოკლე ისტორია გვასწავლის, რომ რუსეთის იმპერიის ხელწერა საუკუნეების მანძილზე არ შეცვლილა. იმპერია დღესაც რჩება იმ სახელმწიფოდ, რომელიც ახალი მიწების დაპყრობით, მათი შემოერთებით და ამ ტერიტორიებზე მცხოვრები ერების შემდგომი ასიმილიაციით, განაგრძობს სწრაფვას გაფართოებისკენ.

დიახ, უდავოა, ამერიკა ზესახელმწიფოა და ის ცდილობს თავისი პოლიტიკური თუ ეკონომიკური გავლენა თანამედროვე სამყაროზე განავრცოს. მაგრამ რითი, რა გზებით? კარგად ჩანს, რომ აღნიშნულ ზე-ამოცანას ამერიკელები აღწევენ, როგორც საკუთარ ქვეყანაში, ასევე მთელ მსოფლიოში დემოკრატიის, კანონის უზენაესობის მხარდაჭერითა და დამკვიდრებით, ადამიანის უფლებების დაცვითა და ცხოვრების დონის ამაღლებით. დასავლეთი დღეს ახორციელებს ,,კულტურულ ექსპანსიას“ და ნერგავს ცივილიზებული თანაცხოვრების წესს, ხოლო ერების ასიმილიაცია-გაქრობა, მათი თვითმყოფადობის, ისტორიული და კულტურული ფესვების წაშლა, სწორედ რუსეთის ხელწერაა და ის დღესაც გრძელდება. შეგახენებსთ, თუნდაც სულ ათეული წლების წინ განხორციელებული ქართული ენის გაუქმების შუასაუკუნოებრივ მცდელობას. აი, სწორედ რუსეთის ბარბაროსული ბუნების გამო, ბატონო პრემიერ-მინისტრო, ჩვენი მეგობრობა წარმოუდგენელია!

5. …და ბოლოს. ოკუპანტთან და თანამემამულეების მკვლელთან მეგობრობა ამორალურია. ქართველი ხალხი ღირსებას და სამართლიანობის განცდას ამ გზით ვერ აღიდგენს! რუსეთთან უხმო მორჩილება ერს აჩაჩანაკებს, მის მორალურ ძალებს ფიტავს და ქართველბს გადაგვარებას გვიქადის. აი, ამას კი, ბატონო პრემიერ-მინისტრო, ჩვენ ვერ შევურიგდებით, მშვიდობასა და მაძღარ ცხოვრებაში ამ ფასის გადახდა ჩვენთვის მიუღებელია!

შევაჯამებ და ვიტყვი, რომ ყოველივე ზემოთქმული კიდევ ერთხელ ადასტურებს რუსეთის იმპერიის უცვლელად აგრესიულ არსს. მისი პოლიტელიტის ძირითადი საზრუნავი დღესაც საბჭოთა კავშირის აღდგენაა. შესაბამისად, საქართველოს სახელმწიფოს მთავარ ამოცანას – ,,ბოროტების იმპერიის” ორბიტიდან თავის დაღწევა და დასავლეთის სამხედრო-პოლიტიკურ სტრუქტურებში დროული ინტეგრაცია წარმოადგენს.

ამ ეტაპზე რუსეთთან პირისპირ დარჩენა, იმპერიასთან დაახლოება-მეგობრობა, დასავლეთის ძლიერი მხარდაჭერის გარეშე, მეტად სახიფათოა და პრაქტიკულად შეუძლებლიც! აი, ამიტომ არის არა მხოლოდ ფუჭი, არამედ ღრმად მცდარი და მავნეც, ბატონო პრემიერ-მინისტრო, რუსეთთან ძმური ურთიერთობების აღდგენის თქვენს მიერ ერში ზედმეტად გაღვივებული იმედები!

ბატონო ბიძინა, ისევ საქართველოს კეთილდღეობის სურვილით, ძალიან მსურს დავიჯერო თქვენი გულრწფელი პატრიოტიზმი და კეთილი ზრახვები. ბატონო პრემიერ-მინისტრო, თქვენ ალქიმიკოსის შეუპოვრობით რუსეთთან მეგობრობის ,,ფილოსოფიურ ქვას“ ეძებთ, მაგრამ  დამერწმუნეთ, ამ ლოდის დასახელებაა – ,,ცხელი ყინული“… რაც, სამწუხაროდ, ილუზიაა, როგორც სხვა ბევრი აუხდენელი ოცნება.

პატივისცემით ზურა ოდილავაძე. 2013 წელი, ივნისი.

 

 

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ცხოვრება დედა-დედოფლისა, აპოკალიფსის ახალი სქემის შემოქმედისა (ნიუ- ბაბილონელი მეთოჯინეები, ზ.ო.)

5611bb0bb5b6a6bb2fb4faf0810a78d1,,ერთი უმთავრესი მიზეზი ჩვენი სამღვდელოების გონებითი დაცემულობისა მასში მდგომარეობს, რომ ჩვენი სასულიერო წოდების ცოლები სრულიად მოკლებულნი არიან განათლებას. მთელ საქართველოში ორ-სამ მღვდელსაც კი ვერ მოძებნით, რომელთაც ნასწავლი ცოლები ჰყავდეთ. ქალების უმეცრებას მეტად ცუდი ზემოქმედება აქვს სასულიერო წოდებაზე. ეს უმეცრება მღვდელს გონებას უმდაბლებს და ჩქარა ავიწყებს განათლების იმ ნაგლეჯებს, რომელიც სასულიერო სემინარიაში მიიღო” – წმ. ილია (მართალი) ჭავჭავაძე (VI, 241-262)

გაბოია-,,შტერმა” მამაოს მეუღლეს, როგორც ვთქვი – ევა შეარქვა. იგი პირველიც იყო და ცბიერიც. ,,ბალზაკის ასაკს” მიღწეული, თითქოს უწყინარი ქალი გახლდათ ეკლესიაში მრევლის, ფულის და მამაოს ჭეშმარიტი განმკარგველ – მბრძანებელი. დანარჩენი: ღვთისმსახურება, ღრიალი, ,,შალაბანები”, პანღურები და მლიქვნელობა –  მღვდელს ჰქონდა მიბარებული.

…ერთხელ იოანე მოციქულის ,,გამოცხადებაში” დაკარგულმა, ევას რაღაც ვკითხე. მისი მყისიერი პასუხი ასე ჟღრერდა: ,,რად გინდა, რას ეძებ? რა შენი საქმეა? მოეშვი, დაბრკოლდები!”. როგორც შემდეგ გავარკვიე, ,,ფარაონის” მეუღლემ ძველის წაუკითხავად, არმაგედონის და მისთვის მზადების საკუთარი მწყობრი სქემა შეიმუშავა. ,,ფარაონშა”, შეუვალი ,,მართლობის” გამო, არ ხმარობდა არც სარეცხ ფხვნილ – ,,Taid”-ს, არც შამპუნ – ,, Head and Sholders”-ს და არც კბილებს იხეხავდა ,, Blend-a-Med”-ით. ყველაფრისთვის ერთად – სარეცხად, შამპუნის მაგიერ და თქვენ წარმოიდგინეთ კბილების საწმენდადაც კი, იგი ერთლარიან რუსულ მისტიურ ფხვნილ ,,Миф”-ს  ამჯობინებდა ,,И” ყვარობდა (იგი მშობლებით ნახევრად რუსი იყო).

ჩამოთვლილ საშიშ პროდუქციას, ასევე საშინელი და იდუმალებით მოცული ფირმა ,,პროქტერ ანდ გემბელი” აწარმოებდა. ეს უკანასკნელი კი მასონების ხელში გახლდათ და მათ მთავარ ფინანსურ დასაყრდენს წარმოადგენდა. ასე ეწერა გამოჩენილი რუსი ღვთისმტეყველის – პროკოფი გემბელოვის შავყდიან, დაფლეთილ წიგნში. რკინისებური, გაქვავებული და მტკიცე ლოგიკით ყოველივე ჩამოთვლილისგან გამომდინარეობდა შემდეგი: თუ ამ ფხვნილ-შამპუნ-პასტას შეიძენ, შენ ნებსით თუ უნებლიედ ამდიდრებ შორეულ ალაბამის შტატში მოკალათებულ ჯორჯტაუნელ მასონებს (სინამდვილეში, შტატი და ქალაქი არავინ უწყოდა, პროკოფი გემბელოვის გარდა). ,,რკინის ლედის” ბაბილონშიც კი არ ასვენებდა ამერიკელი მასონების ბედ-იღბალი და მათი ჭუჭყიანი მილიონები. ,,ფარაონშა’’, ნიუ-ბაბილონის ეპარქიიდან ებრძოდა მსოფლიო მასონიზმის ფინანსურ ძლიერებას, მათ კი ამაზე არაფერი იცოდნენ, საწყლებმა! დაახლოებითი გამოთვლებით, ჯორჯტაუნელი მასონები ,,ფარაონშა დედოფლის’’ ბრძოლის შედეგად, 6.666.666 წლის შემდეგ უნდა გაკოტრებულიყვნენ. ,,ასეც მოხდაო …” – დაწერს მომავლის ისტორიკოსი. აქსიოს ,,დედა-დედოფალო’’, აქსიოს!

თუ გავითვალისწინებთ, რომ ,,ფარაონის” მეუღლემ თავისი დესპოტური დიქტატის ქვეშ რამდენიმე, ასევე მტკიცე და მასავით მოუდრეკელი ,,მართლმორწმუნე” შემოიერთა, მსოფლიო მასონიზმის კრახი მოახლოვებული და გარდაუვალი რამ გახლავთ. ასეთი მძაფრი, მაგრამ ერთი შეხედვით უსისხლო იყო ,,დედა-დედოფლის’’ ბრძოლა, მისი სასტიკი მეთოდები! დედოფალი ფრიად მგრძნობიარე შეიქნა ცოდვისადმი და ხშირ აღსარებაში, ქალიშვილობისას, სულ ერთხელ ნახმარ, უნებლიედ გამოყენებულ ,, Taid”-ს მისტიროდა. ,,არ ცოდნა – არ ცოდვაა” – ჩვენც მივუტევოთ მას.

რატომ ვეძახი ვითომ ,,დედა-დედოფალს’’? როგორც ქრისტიან ,,მართლმორწმუნეს”,  ქალბატონს დამატებით ერთი დიადი თემა არ ასვენებდა. ეს გახლდათ დიდი ტკივილი, შეიძლება ითქვას, ღია სისხლმდენი ჭრილობა ბრიტანეთ-ინგლისის დაძირვისა და ამერიკის ჩქარი გაქრობის გამო!

ზრდასრული თეთრი, ფუნთუშასავით მადის მომგვრელი, თავწაკრული ქალი გამუდმებით ტელეამბებს გახლდათ მიჯაჭვული. საქმე ასე გამოიყურებოდა: საქართველო ,,მალე” უნდა გაბრყინებულიყო – ,,სულ მალე!”, როგორც კი მორიგი მიტინგი- რევოლუციის ციკლი ჩაივლიდა. ამ გარდაუვალ გაბრწყინებას, უცილობლივ, რკინისებრი და ადვილად მისახვედრი ლოგიკით, ინგლის-ბრიტანეთყოფილის, ჰოლანდიის და ნახევარი საფრანგეთის დაძირვა უნდა მოჰყოლოდა. ამ ორ ურთიერთშეთანხმებულ აქტს – გაბრწყინება-დაძირვას, ამერიკის (,,აშშ”-ს!) ვულკანურ-მაგმური დაწვა-დანგრევა წინ უსწრებდა. ყველაზე მნიშვნელოვანი ,,დედა-დედოფლის’’ თავში არსებულ აპოკალიფტურ სიძულვილში, რომელიც ასე დისონირებდა მის მთვარესავით მრგვალ, კეთილგანწყობილ სახესთან, დოლარის გაქრობა-გაცამტვერება გახლდათ. შიზოიდური ,,ფიქს-იდეა” ასე ჟღერდა: დოლარი, თავისი მასონური თვალით და პირამიდით, მთავარი მასონური ნიშნებით, მოკლე ხანში, ჩვენს გაბრწყინებამდე აღარ იარსებებდა!

ამ მითში რაღაც იდო ,,დედა-დედოფლის’’ ბავშვური გულჩვილობიდან. ალბათ პატარაობისას სულ ,,აიწონა-დაიწონას” თამაშობდა. ფიცრის ერთ მხარეს, თვითონ რომ იჯდა – ,,გაბრწყინებული” საქართველოა, ხოლო მეორეს, ბულკს რომ არ აძლევდა, ის ცუდი ბიჭი – ,,დაძირული ინგლისი”. გინდა არ გინდა, შენ რომ აიწევი, სხვა დაიწევა და ქვესკნელში ჩავარდება. ასეთია გულჩვილი ინფანტილიზმის უწყინარი მითები.

,,ფარაონშა-დედოფალი’’ გულის ძგერით ტელევიზორს რთავდა და სადო-მაზოხისტური აღელვებით ამერიკულ ტაიფუნებს, ტორნადოებსა თუ წყალდიდობებს ადევნებდა თვალს. გულს იაპონური ცუნამიც ძლიერ უამებდა. განსაკუთრებით სასიხარულო საცქერი, უკანასკნელ დროს გახშირებული ფილიპინურ-ტაილანდური ტექტონური მიწისძვრები გახლდათ! 100 ათასობით გვამი, ათასობით ატირებული დედა და ბავშვი მისთვის არაფერს ნიშნავდა. უბრალოდ, ამგვარი მკვდრები არ მისდევდნენ ,,მართალ” რწმენას, მარხვასაც არ იცავდნენ და ამიტომ თავისი ცოდვებისადა გამო ისჯებოდნენ. ასე სადად და გასაგებად ჟღერდა ღვთიური პასუხი ,,უგუნურებისადმი”,  ამრიგად სწამდათ რკინისებრ ,,მართლებს”.  ,,Туда им и дорога”-ო,– ჭეშმარიტად მონარქის სიმშვიდით აღნიშნავდა ბაბილონელი ლედი. ამგვარი იავნანა, რომელსაც ალბათ მშობელი უგალობდა პაწია დედა-დედოფალს დაძინებისას, აშკარად რუსული ხალხური ზღაპრებიდან გახლდათ ნასესხები. შედარებით ლოიალური, ,,ნავთ-გაზ” მოყვარე ნახევარი საფრანგეთი და გერმანია, როგორც ,,ნაკლებად” კაპიტალისტური ქვეყნები, ხომ ,,დაძირულთა” სიაში არ შედიოდნენ. ასეთია რუსული პოლიტიკური მითოლოგია და საბჭოური კურთხევა.

ერთი, თითქოს გადაულახავი წინააღმდეგობა ჰქონდა აპოკალიფსის მწყობრ სქემას. თუ დოლარი გაქრებოდა, რაღა აზრი ექნებოდა ,,ფარაონის” და მისი მეუღლის, დედა-დედოფლის ,,მართალ”, ნახევარსაუკუნოვან ცხოვრებას?! ზოგადად ყოფიერების, კერძოდ კი, მათი ღვთაებრივი ოჯახის არსებობის არსს ხომ ღია მწვანე, მომნუსხველი კუპიურები წარმოადგენდა. თან, ამ ბოლო დროს მეორედ მოსვლის მოახლოებასთან ერთად, ეშმაკის ცდუნებასავით, მას შემდეგ, რაც მათ ცხოვრებაში სრულიად განსხვავებული, ტკიცინა და ოდნავ სუნამოს სურნელოვანი დოლარებით,

ჯიპიანი თეა შემოვიდა, ფულის რაოდენობამ განსაკუთრებით იმატა. შემოწირულობა უხვი გახლდათ, უარის თქმა ძნელდებოდა, ამერიკის ფინანსური კრახიც დროებით გადაიდო. მხოლოდ დროებით!

ეს მოხდა რუსთავში …

ეპისკოპოსთან ერთად წირვაზე და ტაძრის ცემენტზე ჩასულ მამა გიორგის, ,,რუსთავცემენტის” საამქროს უფროსი თეა გაეცნო. მღვდლის წარმოსადეგობითა და სულიერებით აღელვებულმა დედაკაცმა მოსვენება დაკარგა. იგი რუსთავიდან დაქროდა ბაბილონში წირვაზე დასასწრებად – 600 კილომეტრი! თეა ყველასთვის კარგად ნაცნობ, ფულიან, ვნებიან, წითელ პომადიან, მოწიფულ ქალბატონთა ტიპს წარმოადგენდა. მართალია, ევა, თეა დეიდას ტაძარში პირველად გამოჩენამ ძლიერ შეაცბუნა, მაგრამ… ,,მწვანე”..?!

ადრიანი წამოდგომით და უჭმელობით გამოწვეული გაღიზიანების მიუხედავად, ცოლ-ქმარი წირვისას, ხის სხვადასხვა ზომის შესაწირის ყუთს, ჩინური, ვერცხლისფერი ბოქლომებით, თვალს აღელვებით ადევნებდა. ამგვარი ყულაბები თავისი მკაცრი, ხელგაწვდენილი ბატონობის ქვეშ, ტაძრის მთელ სივრცეს მოიცავდნენ. ისინი სათუთად იყვნენ შემკულნი მოსიყვარულე ხელით, ჟანგიან, დიდ ლურსმნებზე დაკიდებული, თვითნაკეთი ხატებით. ერთ, ყველაზე მოზრდილ, შეიძლება ითქვას – სტრატეგიული დანიშნულების გიგანტურ ყულაბას წმინდა გიორგის მოოქროვილი ხატიც ამშვენებდა. ,,Миф”-ისა და მწვანე კუპიურების ტრფიალი მეუღლეები, კრიმინალურ-ფინანსურ ვითარებას ეკლესიაში ერთად ზვერავდნენ. შეშფოთება მწვერვალს მაშინ აღწევდა, როდესაც ახლად შემობრძანებული ფულიანი მორწმუნე შესაწირის დიდ ყუთს უახლოვდებოდა. მჭიდროდ მდგომი მრევლის რიგებში მდიდრების გადაადგილებას ცოლ-ქმარი არწივისებური თვალთახედვით უწევდნენ კონტროლს. თეას გრანდიოზული, უზომოდ დიდ პლატფორმებზე შემდგარი ფიგურა, გედის სინატიფით მიაპობდა ტაძრის სივრცეს… ნაძვის ხესავით, ძვირფასი სამკაულებით უხვად შემკულ ქალბატონის მოშიშვლებულ მკერდს ვეებერთელა ოქროს ჯვარი ამშვენებდა, რომელიც ღარის უფსკრულში ლამობდა დამალვას. მღვდლის გამჭრიახ მზერას არ ეპარებოდა ეკლესიური ყუთისკენ თეას მოჩვენებითი შეუმჩნეველობით წაღებული პუტკუნა ხელი და ყულაბის ჭრილთან მისი კოტიტა თითების მომნუსხველი მოძრაობა. ღვთაებრივი სიმფონიის აპოთეოზი დამამშვიდებელი აკორდით სრულდებოდა – ფულის ყუთში მოთავსების შემდეგ მორწმუნე თავსახურის დარღვეული უბიწოების კვეთს გაშლილ მტევანს ნაზად ურტყამდა.

წირვის დამთავრების შემდეგ, ხალხი იშლებოდა. ევა შვილებთან ერთად მამაოს მეგობარი მურმანის ჯიპში ჯდებოდა (აბა, უცხო მამაკაცზე მრევლს რაიმე რომ გაეფიქრა?!) და ბაზრის გავლით სახლში ბრუნდებოდა. ის ქუდიც, მურმანს რომ ეხურა, ევას ნაჩუქარი გახლდათ. საერთოდაც, მრევლის გამორჩეულად ,,მართალ” მამაკაცებს ,,ყავისფერებს” ის უქსოვდა. მეც ,,ყავისფერქუდიანი” ვიყავი, ოღონდ ყვითელი ჯვრებით. პომადიანი თეა მღვდელთან გულდაწყვეტით გამომშვიდობების შემდეგ უკან რუსთავის ცემენტის საამქროში მიქროდა.

ახლა მთავარი მოთმენა და მოპოვებულის შენარჩუნება გახლდათ! ღვთის მსახურება და დიდი თავშეკავება რომ არა, მამაო წირვის დამთავრებისთანავე მზად იყო, ყუთს მივარდნოდა და თავსახურის პატარა ჩინური ბოქლომი უხეშად აეხლიჩა. ო, რარიგ აღმატებული ძალისხმევა და ნებისყოფის მოკრეფა უწევდა ,,ფარაონს”, რათა დროზე ადრე არ ჩაეხედა ყულაბაში და მასში მოთავსებული ძვირფასი მწვანე განძისთვის არ შეევლო ხელი! დრო უსასრულობამდე, 3-4 საათამდე ჭიანურდებოდა, სანამ შემორჩენილი ,,შტერები” და ,,უგუნერები” დატოვებდნენ ტაძარს.

…როგორც იქნა, სანატრელი დროც დადგა, უკანასკნელი მლოცველი ტოვებს ტაძარს! აი, მოვიდა ნანატრი წამი! ჩინური ბოქლომის პატარა ხვრელში თრთოლვით გასაღების მორგება და თავსახურავის ,,შემოხევა” – აღლეტა! გულისფანცქალით ხელის ჩოცოცება, თითებით ყულაბის მთელი სივრცის ვნებიანი მოვლება და მხოლოდ შემდეგ ჩახედვა. ყუთის ფსკერის მიმოხილვითი, ყურადღებით დათვალიერება და საუნჯის ექსტაზური დაუფლება! ,,მწვანილი”, ლარები და ,,კარგი” 20-იანი ხურდები – მამაოს, ერთი-ორი მანეთი 5 და 10-თეთრიანი მეტალით – დათოია მესანთლეს. შესაწირი ყუთის უბიწოების აღდგენა ჩინური ბოქლომის ,,გინეკოლოგიური” გვირისტით.

,,არავის არ შეუძლია ორ ბატონს ემსახუროს: ან ერთი უნდა სძულდეს და მეორე უყვარდეს; ანდა იმ ერთს შეეთვისოს და მეორე დაამციროს. ვერ შეძლებთ ღმერთსაც ემსახუროთ და მამონასაც” (მათე 7, 24), – გვასწავლის ქრისტე ღმერთი. ,,ფარაონიც” ეთანხმებოდა ამგვარ დარიგებას და… მხოლოდ ,,მამონას’’ ემსახურებოდა.

დაღლილი მამაო შინ ბრუნდებოდა. ცოლიც სახლში, ხალისიანი სახით, სადილითა და მორჩილებით ხვდებოდა. ,,დედა-დედოფალმა’’ ბევრი იფიქრა, თუ როგორ ამოეხსნა მის წინაშე მდგომი მწვავე დილემა – ამერიკული დოლარის ,,გადაშენება” და ამავდროული ტრფიალი მწვანე კუპიურებისადმი?

ფარაონშამ ეს თითქმის გადაუჭრელი გორდიის კვანძი ადვილად გაჭრა და ვითარცა ჭეშმარიტმა ,,მართლმორწმუნე” დედა-დედოფალმა,

რუბიკონიც მარდად გადალახა. რადგან შტატებისა და ბრიტანეთის დაძირვა და დოლარის გაქრობა – თეორიული, სხვებისთვის განკუთვნილი, ,,გარემოხმარების” მითი გახლდათ, ხოლო ნეტარხსენებული ჯიპიანი თეას შეწირული ,,ბაქსები”– ფრიად რეალური, ,,დედა-დედოფლის’’ გულრწფელი ახსნა ასე ჟღერდა: ,,იყავნ ნება უფლისა! არ იქნება დოლარი, დედა მატრონას მსგავსად შავ მიწას ჯვარს გადავსახავ და ისე შევჭამ”. ეს უკანასკნელი –  ,,მიწის ჭამაც” თეორიული, წარმოსახვითი გახლდათ, რადგან ფარაონშა ,,ღვიძლის დიეტაზე” ბრძანდებოდა და მხოლოდ ორნახარშ საქონლის ხორცს და ,,ასატრინის” ფილეს მიირთმევდა ჭყინტ, იმერულ ყველთან ერთად.

ზურა ოდილავაძე (ნაწყვეტი რომანიდან ,,ნიუ-ბაბილონელი მეთოჯინეები“ – ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2013 წელი)

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

რომანი: ორპირი – თბილისი – სტოკჰოლმი (ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი 2014, ზ.ო.)

7d0c67d833ff1aefc998c1a6f3edcf04

…სადღაც შეაგდეს – სხდომათა დარბაზია, თათბირი მიდის. ღრუბლებზე ტახტი დგას – ღმერთი ზის, დათოს უღიმის. ღმერთის წინ – იახვე-II მუხლებზე. ოც-ოცი პატარა ეპისკოპოსი არწივებივით ორივე მხარზე აზის, ერთიც, მეუფე პეხო (მომავალი პირველიერარქი?) თავზე.

ღმერთი ამბობს: ,,უსაკალელესო და უსათნოესო, ლოლ! მოკლედ, მე აღარ ვარ რა, უბრალო ბუტაფორიად მაქციეთ, აი! სულ თქვენსას უბერავთ – სტალინიც მაცხონებინეთ, ახლა ამ საწყალ, ნატანჯ ჯორდანოს ნობელის პრემიას არ აძლევთ! კაი რა, სინდისიც კაი საქონელია!“.

იახვე-II სირცხვილისგან იწვის, თვალებს დაბლა ხრის, ხოლო მის თავზე მჯდომი, არწივისებრი მთავარეპისკოპოსი პეხო მაინც არ ცხრება: ,,არა მხოლოდ ნობელის გარეშე, არამედ ჯოჯოხეთის ცეცხლი, უძღები მატლი და შამფურები გვერდებში!”.

ღმერთი: ,,ძმებო, შევუნდოთ, ცოდოა, ნაწვალები კაცია… ერთი სიტყვით, ღირსია და მორჩა!”

ეპიკოპოსთა დასი ერთხმად გალობს: ,,აქსიოს ჯორ-დანო, აქსი-ოს, ჩვენო დათო, შენ გაიმარჯვეოო!”…

* * *

შვედეთი, სტოკჰოლმი. საზეიმო ბანკეტი. ბროლის ჭაღებით განათებული დარბაზი. შვედეთის მეფე, შვედეთის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიის წევრები, საპატიო სტუმრები. შავი ფრაკები და სამეჯლისო კაბები.

2020 წლის 10 დეკემბერს ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემიის მინიჭებასთან დაკავშირებით გამართულ ბანკეტზე წარმოთქმული სიტყვა:

ბატონებო და ქალბატონებო, პატივცემულო საზოგადოებავ,

მოგესალმებით!

მე, დავით (,,ჯორდანო”) ვაშაკიძე თქვენთან მოვედი!

გესტუმრეთ უძველესი კულტურის ქვეყნიდან – ივერიიდან.

უმშვენიერესი ადგილიდან, სადაც დათოვლილ მთებს, მწვანეში ჩაფლული ფერდობები და ლურჯი ზღვა ენაცვლება! ჩამოვედი ედემის ბაღიდან, სადაც კამკამა, ცივ მდინარეებში, კლდის ქვებზე კალმახი დასრიალებს და ალაზნის ველს ოქროსფერი მტევნებით ვენახი ეფინება. იმ ზღაპრული ქვეყნიდან გამოვჩნდი, რომელშიც სტუმართმოყვარე ხალხი, ცხოვრების გაუსაძლისობას ,,მრავალჟამიერითა“ და გრაციოზული ცეკვებით აფერადებს.

მე შოთა რუსთაველისა და ნიკო ფიროსმანის სამშობლოში დავიბადე და თქვენთან მოვედი!

თქვენთან უძველესი დროიდან მოვაბიჯებ… მე საუკუნეებია ქრისტიანობისა და ქრისტიანული ცივილიზაციის ფორპოსტს ვიცავდი! უამრავი წინააღმდეგობა და დაბრკოლება გადავლახე… იცით, ძალიან ბევრი ვიწვალე: გავუძელი მონღოლთა ურდოების თარეშსა და სასტიკ ომებს არაბ, სპარს და ოსმალ დამპყრობლებთან… გადავურჩი ლეკიანობასა და შიდა გამყიდველებს!

ავიტანე რუსეთის იმპერიის უმძიმესი წნეხი, სისხლით შევიღებე მრავალი აჯანყებითა თუ ომით ჩრდილოელ მეზობელთან და მაინც გადავრჩი, მე დღესაც ოკუპირებული ვარ და მაინც ვცოცხლობ… ,,რკინის ფარდით“ შემოღობილ საბჭოურ ,,ხალხთა საპყრობილეში“ ჩამსვეს, ხერხემალში გადამტეხეს, კომუნისტური იდეოლოგიით გადამაგვარეს, თავში ცრუ ფასეულობები ჩამიბეჭდეს, დამაყარეს წამალი და ალკოჰოლი… და… და ამასაც გავუძელი!

თქვენთან არ მიშვებდა სამოქალაქო ომის ტყვიები და მოძმის სისხლი, შიმშილი, სიცივე და უშუქობა, კვლავ არ მიშვებდა წყეული რუსეთის იმპერია!

რუსეთზე შეყვარებულმა იერარქებმა, ამპარტავნებით შეპყრობილმა მღვდელმსახურებმა და ,,კანონიერმა ქურდებმა“ ბნელ საკანში გამომაწყვდიეს… ბორკილები დამადეს: სიბნელემ და გაუნათლებლობამ, გაქვავებულმა დოგმებმა და არქაულმა ტაბუებმა, საბჭოურ-,,ეროვნულმა“  ფასეულობებმა და ფარისევლურმა მორალმა – მე უვიცობას გამოვექეცი!

ამდენი წელია თქვენთან მოვდივარ და არ მიშვებდნენ ელიტური სექტები. გაბატობული კასტების უღრანი ტყეები და ფეოდალური კლანების მტაცებლებით სავსე ჯუნგლები გადმოვლახე… შურისა და ბოღმის ოკეანეები გადმოვცურე.

მაბრკოლებდა მონობა, თვალთმაქცობა, მითოლოგია და უკრიტიკო აზროვნება… მაინც განვაგრძობდი თქვენკენ სვლას!

დაბოლოს, თქვენამდე არ მიშვებდა თქვენი ენის უცოდინარობა, ლიტერატურული კრიტიკისა და მთარგმნელობითი სკოლის არარსებობა!

უფულობა, უმუშევრობა და გაჭირვება არ მაძლევდა საშუალებას თქვენამდე მოსვლისა…

მე ხომ იმ ქვეყნიდან მოვდივარ, სადაც ხალხი წელში წყდება რუსეთისგან და უგუნური, მატყუარა, მექრთამე მმართველებისგან, სადაც ადამიანები დაიღალნენ მლიქვნელობისა და გაჭირვებისგან, სადაც პიროვნება დაითრგუნა ,,ყოვლისმცოდნე“, ვერცხლისმოყვარე სასულიერო პირებისგან…

მე გადავურჩი ხანგრძლივ მძიმე სნეულებებს და, ფაქტობრივად, ვძლიე სიკვდილს!

მთავარი კი, რაც თქვენამდე მინდოდა მომეტანა, ეს არის ის, რომ დღესაც არ მიშვებენ რუსული ტანკები და მავთულხლართები! მთავარი, რაც მინდა გაიგოთ, არის ის, რომ ჩვენ ორ საუკუნეზე მეტი ხანია, მოურიდებლად ვიტყვი – შეგვცა რუსეთმა!.. და, სამწუხაროდ, უნდა ვაღიარო – შინაურმა კოლაბორაციონიზმმაც! ერთი სიტყვით, დაგვეხმარეთ!

გაითვალისწინეთ – მე, ამაყი ერის ამაყი შვილი, თქვენთან სამათხოვროდ არ მოვსულვარ – თანადგომისა და თანაგრძნობისთვის მოვედი!

ეს მე ვარ, ქართველი მწერალი დათო (,,ჯორდანო“) ვაშაკიძე – მე და ჩემმა საქართველომ, ერთად, ბოლოს და ბოლოს, თქვენამდე მოვაღწიეთ! მიუხედავად ყველაფრისა, ჩვენ მაინც მოვედით!

ზურა ოდილავაძე. 2014 წელი, იანვარი.

ეგაა, დავასრულე!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ზნეობის ფასი

860501_610249905656242_749915417_o  თუ რაიმე კარგია ჩემში, თუ მცირეოდენი კაცობა, წესიერება, განათლებისკენ სწრაფვა და გამბედაობა მაინც გამაჩნია – ეს ყოველივე ორი გამორჩეული ზნეობის ადამიანის დამსახურებაა… ეს მართლაც დიდი პიროვნებები არიან – გრიგოლ (ქიცა) ხერხეულიძე და აკაკი გაწერელია.

რა მახსოვს მათ შესახებ?..

სამოციანი-სამოცდაათიანი წლების თბილისი, ჭავჭავაძის გამზირი 2/2 – ე.წ. ,,აკადემიის სახლი“…

გრიგოლი (ქიცა)

შუა ტანის კაცი – მიუდგომელი სალი კლდე ქვაში ნაკვეთი სახითა და ყალყზე დამდგარი ჭაღარა თმით… მუდამ მკაცრი გამომეტყველებით, ჩაფიქრებული, ოდნავ დაბნეული მზერით (თითქოს რაღაცას დაეძებდაო), ჩქარი, საქმიანი, პატარა ნაბიჯით მიუყვება ვარაზისხევის აღმართს…

კიდევ რა?.. ჰო, აღდგომა! ,,ქრისტე აღსდგა“-თი და წითელი კვერცხით ხელში მეზობლების კარდაკარ შემოვლა.

შესანიშნავი ლიტერატორი, პოეტი, ეროვნული ფოლკლორის, კერძოდ კი, ქართული ცეკვის უბადლო მცოდნე და დიდი ქომაგი.

ვიწრო, სამოთახიანი ბინა პირველ სართულზე. ზაფხული. ლოჯია, ყურთამდე ღია ფანჯრები, მუდამ გაშლილი სუფრა: მუხრან მაჭავარიანი, მურმან ლებანიძე, ანა კალანდაძე, მირიან აბულაძე და მრავალი სხვა…

მუხრანი მჭექარე ხმითა და ზეაღმართული ხელით ლექსს წარმოთქვამს… გარეთ კომუნიზმის უძრაობის დახუთული ხანაა ჩამოწოლილი – რაღა დარჩენოდათ? მომავლის იმედით განსმჭვალული ლექსები და გულჩათხრობილი სადღეგრძელოები სამშობლოზე, გმირულ წარსულზე, რაინდულ სიყვარულზე – თითქოს პოეზია იქვე, სუფრასთან იქმნებოდაო…

ცენტრალური ოთახი – ოთხივე კედელზე, ისედაც მცირე ხელფასით შეკვეთილი, საგანგებოდ დამზადებული დიდი ფოტოები – ილია და სხვა გამოჩენილი ქართველი მოღვაწეები.

ვიხსენებ, კიდევ რა?.. ოჯახური რელიქვია – მასიური ხის კარადაზე შემოდგმული, საუკუნეებისგან გაცრეცილი წმ.გიორგის ხატი; წითელი ფანქრით დაწერილი ბევრი ძახილის ნიშნით, დღის შენიშვნები შვილს; ოჯახური გადმოცემა იმის შესახებ, რომ სიკვდილის წინ წამოდგომა უთხოვია, წამომდგარა კიდეც, გულზე ხელი მოუკიდია და მარადისობაში გადასულა…

აკაკი

საშუალოზე მაღალი ტანის, ოდნავ წელში მოხრილი, მუდამ ელეგანტურად გამოწყობილი, სიმპათიური მამაკაცი, რომელიც დაუნდობელი ცინიზმით, ბილწი სიტყვებითაც კი გამუდმებით აგინებდა მთავრობას, კომუნისტებს. არაიშვითად მის სახეს ეშმაკური ღიმილი გადაჰკრავდა ხოლმე და ის იწყებდა საუბარს ქალებზე…

სტუმრები: კოსტანტინე გამსახურდია, ბაჩანა ბრეგვაძე, ზვიად გამსახურდია… ჩვენ, ბავშვები, მისი სამუშაო ოთახის კარის უკან ატუზულნი, გარინდულნი ვუსმენდით ამ გასაოცარ ღამის საუბრებს – ჯადოსნური სახელები: ნეტარი ავგუსტინე, თომა აქვინელი, პოლ ვალერი…

აკაკი გაწერელიას მეცნიერულ ღვაწლზე ვრცელი საუბარი აქ ზედმეტად მიმაჩნია, მოკლედ კი – ევროპული კლასის ლიტერატორი, გამოჩენილი კრიტიკოსი, მწერალი და წარმოუდგენელი ერუდიტი.

მთელი ღამე, გათენებამდე, წიგნებში ჩაფლული, მაკრატლით ხელში ჭრის საგაზეთო სტატიებს, ფანქრით ხაზს უსვამს წიგნის სტრიქონებს, ქაღალდის ზოლებით აკეთებს ჩანიშვნებს. ჭერამდე თაროები, ტომები, წიგნები, ჟურნალები… ეგვიპტის დიდი დედოფლის, ნეფერტიტის, თაბაშირის მცირე ზომის ქანდაკება. იმამ შამილის ბეჭედი და მისივე წერილი შვილს.

ასეთ ზნეობრივ მაგალითს გვაძლევდა ეს ორი პიროვნება…

მეზობლობისა და მეგობრობის გარდა, რა აერთიანებდა მათ?..

როგორც დასაწყისში აღვნიშნე, ორივე სწვალული ,,აკადემიის სახლში“ ცხოვრობდა, ჩაის სახლის გვერდით, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პირდაპირ, ორ ნაბიჯში ,,ცოდნის ტაძრიდან“… მაგრამ კომუნისტურმა რეჟიმმა ორივე იდეოლოგიურად არასანდოდ მიიჩნია და ამიტომ ორივეს აეკრძალა უნივერსიტეტში ლექციების წაკითხვა – ისინი ხომ ,,ყველა სხვა სიკეთესთან ერთად“ უპარტიოებიც იყვნენ.

გრიგოლი ლიტერატურის ინსტიტუტში თუ წაიკითხვადა ლექციებს, ისიც იშვიათად, ხოლო აკაკი – დასავლური ლიტერატურის კათედრის გამგე გახლდათ ე.წ. ,,პუშკინში“ – იმხანად ყველაზე არაპრესტიჟულ ინსტიტუტში.

ორივე პირველ სართულზე ცხოვრობდა – უპარტიოებს მეტი არ ეკუთვნოდათ… არც უთხოვიათ ხელისუფლებისთვის.

ორივემ ისე დალია სული, არ ღირსებია პერსონალური ავტომობილი, მახსოვს, ფეხით მიუყვებოდნენ ეზოს, ჩაფიქრებულნი… მაგრამ ამაყად კი მიაბიჯებდნენ…

სულ ბოლო დრომდე არცერთს არ ჰქონია ტელევიზორი, რომელიც ყველას უკვე ყელშიც კი გვქონდა ამოსული.

არადა ორივეს ჰყავდა ოჯახი – მეუღლე, შვილები…

თუმცა გავერთე, ეს წერილი ხომ მათზე არაა, არამედ სულ სხვა რამეზეა…

დღევანდელი ,,ელიტა“, გნებავთ – ინტელიგენცია (ან მათი შვილები) ისე თამამად, ყოველგვარი მორიდების გარეშე აქებს და ადიდებს თავის პარტიულ მამებს, დიდ ბაბუებსა თუ, ზოგადად, თავის წინაპრებს, თითქოს ყველას დაგვავიწყდა, რომ ისინი ხელისუფლების, იმავე კომუნისტების საოკუპაციო რეჟიმის ხელიდან იკვებებოდნენ, ლექციებს წამყვან სასწავლებლებში კითხულობდნენ, ჰყავდათ ,,შავი ვოლგები“ თავიანთი პერსონალური მძღოლებით, რომლებიც ,,ხაზეინსაც“ ემსახურებოდნენ და მათი მეუღლეებიც ბაზარსა თუ სხვა საყიდლებზე დაჰყავდათ.

მათვე ჰქონდათ ფული, გავლენა, ლენინის ორდენები და რუსთაველის პრემიები, ბინები, აგარაკები და მრავალი სხვა პრივილეგია…

ახლა იმათზე აღარაფერს ვამბობ – მგზნებარე კომუნისტებისა და ჩუმჩუმელა უსახელო წერილების ავტორების შვილებზე… არც მხვრეტავი ბოლშევიკების შვილიშვილებზე ვისაუბრებ… არც ,,ცეკას“ მდივნების ძმაკაცების შთამომავლობაზე წერით შეგაწყენთ თავს…

ჰოდა, ამასთან დაკავშირებით, რა მინდოდა მეთქვა… ურცხვად და მოურიდებლად, პირში რომ გვიყურებენ და აქებენ ამ კომუნისტური უზნეობის სვეტებს… იმ მათი მამების მიერ არ იყვნენ გრიგოლი და აკაკი საზოგადოებისგან, ნორმალური ცხოვრებისგან გარიყულნი? არა?…

გასაგებია, ყველა მამა კარგია და საყვარელი. ისე, რამე რომ იყოს, მამა მეც მყავდა – წამყვანი ქირურგი, მეტად განათლებული და კეთილი პიროვნება, მაგრამ ის არ იყო ზნეობის შუქურა თუ მომავალი თაოებებისთვის მაგალითი…

საკმარისია ამ წარსულის ავტორიტეტებზე დღეს რაიმე აუგის მაგვარი წამოგცდეს – დაგკორტნიან, მხეცებივით გეცემიან – როგორ გაბედე, შე შურიანო და უნამუსო, იმ პატივცემული ადამიანების ნათელი ხსოვნის შეურაცხყოფაო… ისე, მგონი, უფრო სამართლიანი იქნებოდა სიტყვა – ,,ნათელის“ მაგივრად, ,,წითელი“ მეხმარა. ,,წითელი ხსოვნა“… ან ,,ბოლშევიკური სასუფეველი“ – ცუდია?

მაინც კარგად ვერ ჩამოვაყალიბე – რაზეა ჩემი წერილი?

რაზე, მეგობრებო და ამხანაგებო და… თქვენი საყოველთაო გათანაბრებისთვის დაუცხრომელი ბრძოლითა და ცრუ კომუნისტური მითების ტირაჟირებისთვის დაუღალავი ღვაწლით, აკაკისა და გრიგოლის ყოველდღიურ გმირობასა და წლების სულიერ ტანჯვა-წამებას აზრი და ფასი ეკარგება – აი, სწორედ და მხოლოდ ამაზეა ეს წერილი!

ეკარგება აზრი მათ მორალს, მათ შეუპოვრობას, გამძლეობასა და ბრძოლას, მათი ოჯახების გასაჭირსა და მუდმივ ვალებს… ფასს კარგავს მათი ქართველობა და პატრიოტიზმი, წესიერება და ღირსება. აბა, თუ ყველა მეტ-ნაკლებად ერთნაირი იყო, წესიერი და ზნეობრივი, ეს ორი ადამიანი რაღათი დავაფასოდ? აკაკი და გრიგოლი, რა ნიშნით, რატომ გამოვარჩიოთ?

დასასრულს კი, უსაფუძვლო წყენისა თუ პრეტენზიებისთვის საბაბი რომ არავის მივცე, ბარემ სათქმელს ერთხელაც მკაფიოდ ჩამოვაყალიბებ: დღეს წარსულის ,,ავტორიტეტების“ კეთილშობილებასა და სამშობლოს წინაშე დამსახურებას მათი ,,ელიტური“ შვილები ურცხვად პირში გვჩრიან, ის კი ავიწყდებათ, რომ მათმა მამებმა გარიცხეს მწერალთა კავშირიდან ზვიად გამსახურდია – იმხანად იგივე საქართველოს დამოუკიდებლობის იდეა!

დიახ, სწორედ ის ,,შავვოლგოსნები“ არ აკითხებდნენ გრიგოლსა და აკაკის ლექციებს უნივერსიტეტში, უმოწყალოდ ჩაგრავდნენ და დევნიდნენ მათ… თუმცა აქვე უნდა ვაღიარო – იმხანად მამებიც, მეტად კი დღეს, მათი შვილები – სიტყვით ადიდებენ გრიგოლისა თუ აკაკის წესიერებას და დიდი მოწიწებითაც საუბრობენ მათ ყოველდღიურ გმირობაზე… ხომ იცით, მაინც, ყოველი შემთხვევისთვის, რა იცი რა ხდება, რაში რა გამოგადგება…

ჰოდა, მე არ მინდა ფასი დაეკარგოს ბატონი გიგოლ (ქიცა) ხერხეულიძისა და ბატონი აკაკი გაწერელიას კრიჭაშეკრულ მდუმარებასა და იდუმალ ფიქრებს! ამიტომაც სწორედ მათ მივიჩნევ ადამიანებად, რომლებმაც საბჭოეთის უმძიმეს ხანაშიც კი შეინარჩუნეს მაღალი მორალური სტანდარტი.

ახლა კი დავასრულე.

ზურა ოდილავაძე. 2017 წლის იანვარი

 

 

 

Posted in Uncategorized | 12 Comments

გილოცავთ ახალ 2017 წელს – ყიყლიყო, მამალო!

333

მალე ახალი 2017 წელი დადგება… ჩინური კალენდრით ეს ცეცხლოვანი მამლის წელია. შესაბამისად, წლის ფერი წითელია, ხოლო სტიქია – ცეცხლი. ასტროლოგები გვაფრთხილებენ, რომ წინ მნიშვნელოვანი ცვლილებები გველოდება და ბევრ სიურპრიზს უნდა ველოდოთ – ვნახოთ, რისი მომტანი იქნება ის. მანამ კი გასული წელი შევაფასოთ და მომავლის პერსპექტივები ისე დავსახოთ…

მმართველები

პირველ ყოვლისა, მეგობრებო, გილოცავთ, საბჭოთა რევანში საბოლოოდ განხორციელდა და მშობლიურმა ინტელიგენციამ მიზანს მიაღწია. ბრეჟნევ- შევარდნაძის უძრაობის ,,ოქროს ხანა“ დაბრუნდა – ელიტის ყველა კლასმა აღიდგინა გავლენა: საყრდენი ,,დედა-ბოძი“ ინტელიგენტები, ,,მეობისა და გაგების“ შეგრძნებით აღვსილნი, პატრიარქის სადღეგრძელოსა და სუფრული სუბკულტურის სტიქიაში ლივლივებენ; სახელოვნებო წრეების შედარებით წვრილფეხა ინდვიდები კულტურის სამინისტროს გრანტების მინდვრებზე ბალახობენ; მაღალი იერარქები ერთმანეთის დაძირვას, უძრავ ქონებასა და სახელმწიფო ხაზინას მიეძალნენ; შინნაზარდი ბიზნესმენ-საქმოსნები ფულს შოულობენ და ნასუფრალით ისევ სახელოვნებო ავტორიტეტებს კვებავენ; ულუკმაპუროდ არც რევანშის შემოქმედი ჟურნალისტები დარჩენილან; ქუჩის ელიტა – ძველი ბიჭები კი კვლავინდებურად იჩხირავენ და იჩხირავენ… და გიხაროდენ, აქა- იქ ,,მომავლებიც“ გამოჩდნენ – ,,კანონიერ ქურდებს“ მართლაც ღირსეული ცვლა ეზრდება!

ახლა კი, უახლოესი წარსული გავიხსენოთ… მიხეილ სააკაშვილი აშკარა მენტალურ უმცირესობაში იმყოფებოდა და ისე უწევდა რეფორმების გატარება – მის შეხედულებებს მოსახლეობის, ყველაზე მეტი, 20% თუ იზიარებდა; ბიძინა ივანინიშვილის ,,ხალხური“ ფასეულობები კი, პირიქით, დიდი უმრავლესობისთვის  სავსებით მისაღებია და გასაგები, მეტიც, ისინი მდაბიოთა გულის წადილს ზუსტად პასუხობენ. სწორედ ამიტომ ოლიგარქს არ სჭირდება რეპრესიები და ძალადობა – მასები მასთან იდენტობას ქვეცნობიერად გრძნობენ.

სააკაშვილის მმართველობას, მართალია, ავტორიტარიზმი და ბევრი გადაცდენა ახასიათებდა, მაგრამ რეფომების მთავარი მიმართულება მაინც ძველის მსხვრევა იყო: სახელმწიფო ინსტიტუტების მშენებლობა, ახალი დასავლური ფასეულეობებისა და მენტალობის დანერგვა; ელიტარიზმისა და ნეპოტიზმის დამხობა; მექრთამეობის აღმოფხვრა; შედეგად, წარმატებისკენ გზაზე კონკურენტუნარიანი, ყველასთვის ხელმისწვდომი გარემოს შექმნა. ივანიშვილმა კი საბჭოურ უძრაობაში დაგვაბრუნა, სადაც კვლავ ძველი ავტორიტეტები (ან მათი შვილები) გაბატონდნენ. სწორედ ამიტომ არიან ელიტის, თუნდაც შედარებით პროგრსული წარმომადგენლებიც კი, სისხლხოცეულად დაინტერესებულნი ,,სტატუს-კვოს“ შენარჩეუნებით. მოწინავენიც  კი ამ ვითარებაში მიყუჩებულან და ხანდახან თუ ამოიღებენ ხმას – ისინი ხომ კომფორტულად თავს სწორედ ამ უძრაობასა და უკონკურენტო გარემოში გრძნობენ.

ახლა კი მთავარ, რადიკალურ განსხვავებაზე! მიხეილ სააკაშვილი რუსეთთან კონფრონტაციასთან, ომთანაც კი არის გაიგივებული, ხოლო ბიძინა ივანიშვილი, პრიქით, იმპერიასთან ურთიერთობებს ,,ათბობს“ და ნელ-ნელა საბჭოეთისკენ მივყავართ… მცოცავი, შემპარავი გრაფიკით, მაგრამ მაინც რუსეთისკენ…

ივანიშვილის კურსი უცვლელია და მტკიცე: ჩვენ სულ რომ აშშ-ს შემადგენლობაში 51-ე შტატად შესვლაზე განაცხადი შევიტანოთ, ,,ოცნების“ კონგლომერატი და მისი უხილავი ლიდერი მაინც საბჭოეთს განასახიერებენ. ამით იმის თქმა მინდა, რომ რუსეთთან მიერთების მყისიერი აუცილებლობა ჯერ არც არსებობს და საბჭოელები მშვიდად არიან – ისინი ხერხემლით გრძნობენ, რომ ,,ოცნების“ პოლიტიკური ელიტა საბჭოეთს პირდაპირ ასხივებს და ამა თუ იმ გზით ისინი რუსეთთან მაინც მივლენ.

ელიტა და სხვა დასაქმებულნი

ელიტის უპირველესი მოთხოვნებია: გავლენა, კომფორტი და ფაქიზი საჭმელი – ის საერთოდ გამორიცხავს დილით, მოდურ კაფეში სიგარეტისა და ყავის თანხლებით, წყნარი ინტელექტუალური საუბრებისა და სვეტური ჭორების მიმოხილვის გარეშე არსებობას. ეს კლანი რუსეთთან დაპირისპირებას თოფის გასროლასავით უფრთხის და ყველაფერზე წავა, ოღონდ ის თავიდან აიცილოს. ამიტომ, როგორც არ უნდა რცხვენოდეს მაღალ საზოგადოებას ივანიშვილთან ერთობის, ის მაინც კატეგორიულად არ მიიღებს მიხეილ სააკაშვილს, მის ხსენებაზეც კი ,,ფეოდალებს“ გულყრა ეწყება.

ამასობაში გარეთ თითქოს დემოკრატია სუფევს, ადამიანის უფლებებიც დაცულია და პრესაც თავისუფალია, მაგრამ ეს ყველაფერი მოჩვენებითია – საბჭოეთიდან გადმოყოლილმა მონობამ ხომ კარგა ხანია უკვე გენეტიკური ხასიათი შეიძინა. ამიტომ ფართო რეპრესიები აღარცაა საჭირო, გარშემო მაინც მორჩილ კრავთა დუმილია. დღეს შიში პრევენციული შეიქნა და სახე იცვალა, ის კონფორმიზმის ნიღაბს ამოეფარა და ,,ძეხვის“ მოპოვების დაუოკებელ სურვილში ჰპოვა გამოვლინება. შედეგად, კონფორმიზმი და კოლექტიური თანხმობა ისე დაძმობილდნენ, რომ უკვე ტყუპებიც კი გახდნენ.

ადამიანები არც საუბრობენ ამ შიშზე, ,,საქმეც არ ფუჭდება“, ყოველივე მექანიკურად, ინერციით გრძელდება – მდუმარე რობოტები არა მხოლოდ მუშაობენ (მართალია, უხარისხოდ), არამედ პატრონის ნებას ბრძანების გარეშეც, წინასწარჭვრეტით უხმოდ აღასრულებენ. ზემდგომის მითითება აღარცაა საჭირო – რობოტი თავისით ხვდება, რა გააკეთოს, რომ ხელისუფალს აამოს. ჩუმად არის ,,ბალასტიც“ – სამსხვერპლო კრავები თავისით წერენ განცხადებას სამსახურიდან წასვლის თაობაზე, რადგან თავადვე იციან, რომ ახალი პოლიტიკური კონიუნკტურის პირობებში, არასასურველნი გახდნენ და დროზე უნდა გაათავისუფლონ ადგილი. ისინი არსებობის მინიმალური წყაროს გარეშე რჩებიან და მაინც უხმოდ მიდიან, მიდიან…

ზოგადად ყველახალხი

ახლა უცებ ეს გაუთავებელი სმა-ჭამა წარმოვიდგინე, ლამის ერთთვიანი ღრიანცელი, ჟივილ-ხივილი, ხმაური – შობაო, ახალი წელიო, ძველიო, ახალიო… მთვრალები, დაბოლილები, გაჩხერილები და დაყვინთულები… ქანცგაწყვეტილნი და მაინც – საცივები, გოჭები და ხაჭაპურები, აზელილი ტორტები, კბილებში გაჩხერილი გოზინაყი, ღიპები და ღაბაბები… შეზარხოშებული მდედრების მშიერი მზერა და გაიმპოტენტებული მამრების უაზრო გამოხედვა. კაცების ზასაობა და მონადირე დეიდების აღტკინებული ხარხარი… ეჰ, ვხედავ, საახალწლო განწყობა დავკარგე… ჰო!.. თხრობის ძაფი არ გამექცეს, ამიტომ აქვე ვიტყვი: გილოცავთ, თბილისმა რუსთავს ეს მეტად საპატიო წოდება ჩამოართვა და ის მსოფლიო პესიმიზმისა და სასოწარკვეთის დედაქალაქად გადაიქცა! დიდი მოწყენილობაა თბილის- ქალაქში ჩამოწოლილი, ძალიან დიდი და ხშირი!..

ხალხში – უკიდურესი გასაჭირი და კვლავ გაწბილებული იმედები, გაღიზიანება და აპათია…

მორალური ნორმების დაცვა, პატიოსნება, წესიერი ქცევა, მაღალ საზოგადოებაშიც კი, რა ხანია დავიწყებას მიეცა. ქალი, კაცი ყველა გადაირია… ალბათ, ეს სასოწარკვეთის ბრალია და ადამიანები ცდილობენ, ცხოვრებისგან სიამოვნების უკანასკნელი წვეთები გამოწოვონ, ამიტომ ყურადღებას არაფერს აქცევენ და ხალისის ამ ნამცეცებით რაღაც ცხოველური ვნებების დაკმაყოფილებას მაინც ახერხებენ.

ბოროტებამ, სისასტიკემ და სიძულვილმა იმდენად საყოველთაო ხასიათი შეიძინა, რომ ადამიანებმა ადამიანი დაივიწყეს და ცხოველები შეუყვარდათ… თან უზომოდ – მათზე გულის აჩუყებით ისინი საკუთარ ჰუმანურობას წარმოაჩენენ. ადამიანი შეიძლება გათელო და მიაგდო, ხოლო ძაღლი ან ჭრელი თუთიყუში გიყვარდეს… ისიც მხოლოდ თეორიულად, ,,ფეისბუქის“ ვიდეო-კლიპებით – ასეთია უსინდისობის კომპენსაციის მექანიზმი…

ისე რომ ვთქვათ, რა უცნაური ხალხი ვართ: უკვე მერამდენედ, გადამწყვეტ მომენტში, მაგალითად, არჩევნების წინ, ,,მამა-მზე“ გამოანათებს, გაგვბერავს ტყუილებით და ღრუბლებში მიიმალება – ღმერთი ხალხისთვის კვდება და ისევ მშიერი მოწყენილობის ხანა დგება.

ლარისგან მხოლოდ ექოღა დარჩა: ლარი, ლარიი… –  არიი… – არი… – არი… – თან არი – თან არ არიი… – რიი… – იიი… – იი – ი – …

ახლა სადაა ეს თქვენი ღმერთი – ისევ დაგტოვათ, მოკვდა? ცხვრები ხართ?

ასეა თუ ისე, სახალხო ამბოხის ,,დამოკლეს მახვილი” სოლოლაკს უკვე დაეკიდა, როდის გაწყდება ძუა, ჯერ არავინ იცის…

ახლა კი უშუალოდ ახალ წელზე

მთელი მსოფლიოსთვის ცხადია – საქართევლოს ისტორიაში ეს წელი მაინც ამ უკვდავი სტროფით შევა:

დედის ლოცვამ ძალა მოგცა, კერას დაბრუნებოდი,

„რაც ვიშოვე, თქვენთვის მინდა“– ყველას გვეუბნებოდი.

დაგვიბრუნე შემართება, წართმეული ღირსება,

სახლები და ეზოები ოცნებებით ივსება.

 

დედაც ხარობს სიხარულით ამერის და იმერის,

თითქოს ისევ აკვანში ხარ- ზის და ნანას გიმღერის.

დილით ადრე უნდა ადგეთ, ეგებ გამოიძინოთ,

ბიძინაზე ჩვენ ვილოცებთ, ქალბატონო ციცინო.

გროხოტი კვიცარიძე-დერჟავინი

 

ახლა კი დასკვნითი სადღესაწაულო აბა, წავიდაა-ა-ა!

იგი (ბელადი): ,,საქათმეში შეპარულა მელა, ქათმებს ეჩურჩულებოდა ნელა: შენ მამალო გააჩუმე ენა, შენ დედალო წამომყევი ნელაა-ა…

აგიშენებთ დიდ საქათმეს ტყეში, ჩავარდებით ჯერ არ ნახულ ბედშიი-ი-ი…“

სიურრეალისტი გენადი : ადამიანებო, მიუხედავად ათასი წყენისა და თქვენ მიერ ჩადენილი უამრავი გოთვერნობისა, მაინც, ჩემო საყვარელო დებო და ძმებო, მოგმართავთ მე – არაფრით გამორჩეული, რიგითი მოქალაქე, რომელიც ვერ გახდა მართალი, სამაგიეროდ, ცდილობს, იყოს ღმერთის მეგობარი:

სნეულებო და პატიმრებო; ღირსეულო პოლიციელებო და გმირო ჯარიკაცებო; ექიმებო და, განსაკუთრებით, მომხიბვლელო მედდებო; ოჯახის წევრებო, შვილებო, შვილიშვილებო და შვილ (ქმარ-, ძმა-) მკვდარო დედებო; ძმაკაცებო, დაქალებო და ,,ფეისბუკელო ფრენდებო“;

დამატებით: ტოტალიტარულო დეიდებო, საბჭოელო ბიძიებო და მოხუცებულო ახალგაზრდებო; ეროვნული ფასეულობებისთვის მებრძოლო რაინდებო და კდემამოსილო მანდილოსნებო;

მწეველებო, მორფინისტებო და ალკაშებო,– სრულიად საქართველოვ – საბჭოურო და ვითომ დემოკრატიულო, გაიღიმეთ, მეგობრებო, და მუდამ გახსოვდეთ გერმანელი ფილოსოფოსის, იმანუილ კანტის, საფლავის ქვაზე წარწერა: ,,მე, მუდამ მაოცებდა ორი რამ – ვარსკვლავებით მოჭედილი ცა და მორალური კანონი ჩემში“. თუნდაც ეცადეთ, იყოთ ამ მაგალითის ღირსნი – გამოიმუშავეთ უნარი, აღფრთოვანებული დუმილით უცქიროთ ვარსკვლავებით მოჭედილ ცასა და ყველა ღონე იხმარეთ, რომ თქვენში არსებული მორალური კანონი თავისი სიკეთით, სამართლიანობითა და კეთილშობილებით ხანდახან, ოდნავ მაინც აკვირვებდეს სხვებს.

ბავშთა გუნდი (იგივე მომავალი თაობა): ,,…არაო, არაო, მელა მატყუარაო, არ წამოვალ არაოო-ო-ო,

არაო, არაო, მელა მატყუარაო, არ წამოვალ არაოო-ო-ო…

ვამ- პამ, პირი- პირი, ვამ- პამ – ვამ- პამ, პირი- პირი, ვამ- პამ…

სიურრეალისტი გენადი. 2016 წლის მზიანი დეკემბერი

Posted in Uncategorized | 8 Comments